Posted in ગઝલ on ફેબ્રુવારી 19, 2011| 2 Comments »
ક્ષણમાં તુટી જાય પરપોટા.
પળમાં ફુટી જાય પરપોટા.
જગ-ચિત્ર તો સપ્તરંગીલુ,
રંગમાં ડુબી જાય પરપોટા.
ફુલની કોમળતા જરા સ્પર્શે,
ફુલ પર ઉગી જાય પરપોટા.
કિસ્મતની ફૂંક વધારે લાગે,
અહ્મથી ફુલી જાય પરપોટા.
સત્ની જો એને હવા લાગી,
ઉર્ધ્વ ઉડી જાય પરપોટા.
અંદર આકાશ, બહાર આકાશ.
આકાશમાં ભળી જાય પરપોટા.
રાજેશ જોશી ‘આરઝુ’
 | Pro Gujarat પર નુતનપ્રભાત |
 | હરીશ દવે (Harish Dav… પર …પતંગિલુ આકાશ |
 | jammiehoover24294 પર …પતંગિલુ આકાશ |
 | siddiqbharuchi પર પાદપુર્તિ |
 | પ્રા. દિનેશ પાઠક પર નુતનપ્રભાત |
 | coffeetimeread પર જિંદગી રણની મળી.. |
 | રાજેશ જોશી ‘આરઝુ’ પર દિવડા પ્રગટાવો… |
 | ડૉ.મહેશ રાવલ પર દિવડા પ્રગટાવો… |
 | Pankaj D Modha પર મૌન રડે છે.. |
| Pankaj D Modha પર જિંદગી રણની મળી.. |
