તમારા વિચારો માઇકલ(મેહુલ) ના શબ્દે

મને પ્રેમ ની પરિભાષા, તે શીખવાડી
મને લાગણીઓની વાચા, તે શીખવાડી
ફકત જન્મદિવસ ઉજવતો હતો “મેહુલ”,
એને જીંદગી ઉજવતા, તે શીખવાડી.
-મેહુલ

તારો સંગાથ મળ્યો અને આ મુસાફરી રંગીન થઈ,
આ નિરસ સફરમા, લાગણીઓની ચહલપહલ થઈ,
સાંભળ્યુ હતુ મે શબ્દ “જીવનસાથી” વીશે,
પણ તારા આગમનથી મારી સમજણ પુરી થઈ.

– મેહુલ

તરસ્યા હ્ર્દય ને દિલાસો આપુ છુ,
તારી યાદો મા હવે, ઉંઘુ છુ જાગુ છુ,
અંદાજ નહોતો આ વિરહ ના, અસહ્ય દુખ વિશે,
હવે તો સપનાઓ મા પણ તારી, ગેરહાજરી માંગુ છુ.
– મેહુલ

શુ લખુ તારા વિશે, આજે શબ્દો ખુટી પડ્યા,
લાગણીઓ થી અજાણ છે આ ચોપડી,
જેને અમે શબ્દકોશ સમજતા હતા.
-મેહુલ

તારા વગર શુ કરુ આ જીંદગી ની કલ્પના,
વિચાર માત્ર ખંજર જેવો વાગે છે,
વગર ઘા એ પણ જખમી થઈ જાઉ છુ,
જ્યારે આ વિરહ ની વેદના જાગે છે.
-મેહુલ

તરસ્યા હતા નયન, ને તારા દીદાર થયા,
ધડકનો એ દોટ મુકી, ને શ્વાસ થંભી ગયા.

પ્રથમ મુલાકાતમા જ, લાગણી બંધાઈ ગઈ,
બીજી વાર મળતાજ, હૈયા મળી ગયા.

તારી એ અદાઓ, કંઈક જાદુ કરી ગઈ,
વરસોથી અધુરા, મારા સપનાઓ ફળી ગયા.

ભલે તુ છે દુર, પણ હવે “મેહુલ” એકલો નથી,
આપણે આ વિરહ મા , સહેભાગી બની ગયા

-મેહુલ

તારી યાદો મા સદા, ખોવાયેલો રહુ છુ,
ખુલી આંખે પણ, હવે સપનાઓ જોવુ છુ,
કોને કહુ આ હદયની વ્યથા,
હવે તો દોસ્તો થી પણ, અતડો રહુ છુ

મહેફીલો મા પણ હવે, ગેરહાજર રહુ છુ,
એકાંત શોધવાનો, પ્રયત્ન કરુ છુ,
આંસુઓ ને દઈ ઠપકો,
બધાની સામે હસતો ફરુ છુ.

સબંધો ની પણ હવે, કિંમત કરુ છુ,
અવાર-નવાર સામાજીક બનુ છુ,
કેલેન્ડર પાસે હોવા છતાપણ,
ખબરનહી કેમ, રોજ દિવસો ગણુ છુ

-મેહુલ

નજરો ના એ તીર, બહુ ઉંડા ખુંપી ગયા,
ખોલી પ્રેમ નો દરવાજો, એ મને લુંટી ગયા.
એક ઘડી ની ઝલક પણ પુરતી હોય છે,
પણ તમને નીહાળતા, કલાકો ખુટી ગયા.

પ્રેમ મા હુ પડ્યો ને, બેચેન પણ થયો,
આ કઠણ હ્રદય મા, પ્રેમ ના અંકુર ફુટી ગયા.
જે દોસતો માટે હતી મરી મિટવા ની તૈયારી,
વિરહ ના આ સફર મા , મને એકલો મુકી ગયા.

પ્રેમનુ આવ્યુ પરિણામ , ને હુ નિષ્ફળ પણ ગયો,
અરમાનો થી સીંચેલા, મારા સપના ટુટી ગયા.
ગમ ના કર “મેહુલ”, હજી જીવ બાકી છે તુજમા,
નહી તો આ પ્રેમના સફર મા, ભલ-ભલા ઉકલી ગયા.

-મેહુલ

એ બાળપણ ના મિત્રો, ને એ બાળપણ ની રમત,
એ બાળપણ નુ ચોમાસુ, ને એ બાળપણ ની લડત,
એ ઝાડ પર ચઢવાનુ , ને એ વરસાદ મા નહાવાનુ,
એક નાની સરખી જીદ માટે પણ, કલાકો રડવાનુ,
એ હાળી ના રંગો, ને એ ઉત્તરાયણ ની રમઝટ,
લેશન કરવાની એ રોજ-રોજ ની ખટપટ,
મમ્મી સામે રડવાનુ, ને એ સ્કુલે નહી જવાનુ,
રજા ચીઠ્ઠી નો લઈ આશરો,એ બહાનુ દઈ દેવાનુ,
એ પરીક્ષા નો સમય, ને એ  I.M.P  માટે ફરવાનુ,
મહેનત નહી કરવાની, ને એ પ્રગતિપત્રક થી ડરવાનુ,
બાળપણ નો એ સમય ખરેખર નિર્દોષ હતો,
કે જ્યારે “મેહુલ” જાહેરમા પણ રડી લેતો.

-મેહુલ

હ્ર્દય ની વેદના આંખો સુધી પહોંચી ગઈ,
આંખો પણ જાણે દર્દ થી સમસમી ગઈ,
તેને બચાવવાનો પ્રયત્ન તો ઘણો કર્યો મે,
પણ જોત જોતામા તો આંખો આખી પલળી ગઈ.

પછી તો આંખોમાંથી અશ્રુઓની ધાર થઈ,
મારા અરમાનોની મારી જ સામે હાર થઈ,
પછી શુન્યમનસ્ક થઈ ને હુ વિચારતો રહ્યો કે,
આજે “મેહુલ” ના રડવાની કેટલાને જાણ થઈ.

-મેહુલ