ઉત્તુન્ગ આરોહણ – પ્રક્રુતીમા અને જીન્દગીમા…

વેરાવળ ના મિત્રો દ્વારા સમાચાર મળ્યા કે કાલે (10th May 2019) બાલુભાઈ ની વરસી હતી. હજી માનવામાં નથી આવતું કે બાલુભાઈ નથી. હજી એવું લાગે છે કે વેરાવળ જઈશું ત્યારે એ જ સફૂર્તી ભર્યો ચહેરો જોવા મળશે। પણ અલાસ…. એવું નથી. હવે એવું કોઈ ઘર રહ્યું નથી કે જ્યા કોઈ પણ આગોતરા સમાચાર આપ્યા વગર જઈ શકાય, જાણે દાદાગીરી કરતા હોય એમ; અને જયાંથી પાછા ફરો ત્યારે મુઠી ઉંચેરા હોવાની અનુભૂતિ થાય, મન આનંદથી તરબતર થઇ જાય.. અને કોઈ “વડીલ” ને મળ્યાનો ભાર ના અનુભવાય. આ બધીજ લાગણીઓ એક સાથે અનુભવાય એવું કોઈ ઘર ના રહ્યું હવે આ પૃથ્વી પર, at least મારા માટે.. 😦

ક્યારેય કોઈ અપેક્ષા ના રાખી બાલુભાઈ એ! હવે પાછો ક્યારે આવીશ, કે ક્યારે ફોન કરીશ, કે હવે શું કરવાનો છે જિંદગી માં… nothing! બાળક સહજ ઉમળકો, આનંદ અને ઉત્સાહ.. હંમેશા!

કઈ રીતે શક્ય છે આવું જીવન? એક વખત જાણે જિંદગીનો નિચોડ કહેતા હોય એમ બોલ્યા હતાં કે “જે કાંઈ અપૂર્ણતા જોવા મળે છે, એ પણ ઈશ્વર દત્ત છે, અને ‘એને’ જ્યારે એવું લાગશે કે આ અપૂર્ણતાને પૂર્ણતા આપવી છે, ત્યારે એ થઇ જશે.” કર્મ પ્રધાન તો હતાજ હંમેશા! એટલે થોડીક વાર માં પાછા બોલી ઉઠયા કે “આનાથી મોટી આપણી લાચારી કઈ હોઈ શકે?”

Back of the mind… જયારે બાલુભાઈ વિષે વિચારું ત્યારે વિચાર આવે કે, શું ક્યારેય મારા પ્રત્યે એમની કોઈ અપેક્ષા નહિ હોય? જયારે Astronomy club અને Hobby Festival વેરાવળ માં કરતા હતા ત્યારે તે સવિશેષ ખુશ અને આનંદવિભોર રહેતાં.  ત્યારે એમને એ થતું હશે કે આ છોકરાઓ મોટા થઈ ને શું કરશે! ક્યારેય આવી વાતો વ્યક્ત નથી કરી એમને, પણ મને લાગે છે કે કશાક તો વિચારો હશે એમના. અને શું અમે એ અપેક્ષાઓ માં પાર ઉતાર્યા હોઈશું?

ગાંધીજીની જેમ “મારુ જીવન એ જ મારો ઉપદેશ” જેવું જીવન જીવી જનારા બાલુભાઈ, હજુ આપણી વચ્ચે જ છે! એમની નિકટ હોવાનો અનુભવ કરવો છે? જયારે પણ દંભ વગરની ક્ષણો જીવીએ ત્યારે એમની નિકટતા નો અનુભવ થઇ શકે છે. સહજ ના કિનારે જિંદગી કેમ જીવવી એનું હંમેશા માર્ગદર્શન બાલુભાઈ પાસે થી મળતું રહેશે, ભલે એ સ્થૂળ સ્વરૂપે આપણી વચ્ચે ના હોય.

This entry was posted on મે 11, 2019 at 9:20 એ એમ (am) and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.