જેનું મન અંત:સ્ફૂરણાથી ભરેલું રહે છે; તેનાથી કવિતા આપોઆપ જ રચાઈ જાય છે;
કવિતા રચવી પડતી નથી; આપોઆપ હ્ર્દયની ઉર્મિઓમાં કેદ થી જાય છે;
તે તો નિર્મળ ઝરાની જેમ ક્યારેક વહેતી પત્થરોને ય તોડીને ફૂટતી;
જાણે નાનકડા શિશુનો સ્પર્શ કરાવતી; અંતરને તરબતર કરતી;
સદા મન ઉપવનને નવ પલ્લવિત કરતી; પાનખરમાંય વસંત લાવતી;
માર્ગભૂલેલા પથિકનો ભોમિયો બનતી; જીવનો અનમોલ ખજાનો લૂંટાવતી;
નીત નવા શબ્દોના સૌંદર્યને છલકાવતી; વહેંચતા ખુદનેય આનંદ આપતી;
ક્યારેક શાંત અને નિર્મળ સ્થગિત સી ભાસતી; તો ક્યારેક વિચારોના ભંવરોમાં અટવાવતી;
તો વળી ક્યારેક ખળખળ વહ્યા કરતી; ને હાસ્યનું સ્પંદન રેલાવતી;
જીવનના કાળમીંઢ ખડકોના પત્થરોને ય શિવલીંગનો ઘાટ આપતી;
સતત જ વહ્યા કરતી અને ઋતુઓનો આનંદ લેતી; તો ગઝલ બની દર્દને ય રેલાવતી;
ખુદનેય તરબતર અને શીતળ બનાવતી; વાચકના મનને ય સ્પર્શતી;
ક્યારે આકર્ષતી કવિતા મનગમતું રૂપ લઈ સૌને લોભાવતી;
કવિતા તો છે કવિતા સરસ મઝાની કવિતા…..
