Jump to content

أمن

From Wiktionary, the free dictionary
See also: امن and آمن

Arabic

[edit]

Etymology 1.1

[edit]

    Verb

    [edit]

    أَمُنَ • (ʔamuna) I (non-past يَأْمُنُ (yaʔmunu), verbal noun أَمَانَة (ʔamāna))

    1. to be faithful, to be reliable
    Conjugation
    [edit]
    Conjugation of أَمُنَ (I, sound, u ~ u, no passive, verbal noun أَمَانَة)
    verbal noun
    الْمَصْدَر
    أَمَانَة
    ʔamāna
    active participle
    اِسْم الْفَاعِل
    أَمِين
    ʔamīn
    active voice
    الْفِعْل الْمَعْلُوم
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past indicative
    (perfect)
    الْمَاضِي
    m أَمُنْتُ
    ʔamuntu
    أَمُنْتَ
    ʔamunta
    أَمُنَ
    ʔamuna
    أَمُنَّا
    ʔamunnā
    أَمُنْتُمَا
    ʔamuntumā
    أَمُنَا
    ʔamunā
    أَمُنَّا
    ʔamunnā
    أَمُنْتُمْ
    ʔamuntum
    أَمُنُوا
    ʔamunū
    f أَمُنْتِ
    ʔamunti
    أَمُنَتْ
    ʔamunat
    أَمُنَتَا
    ʔamunatā
    أَمُنْتُنَّ
    ʔamuntunna
    أَمُنَّ
    ʔamunna
    non-past indicative
    (imperfect)
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m آمُنُ
    ʔāmunu
    تَأْمُنُ
    taʔmunu
    يَأْمُنُ
    yaʔmunu
    نَأْمُنُ
    naʔmunu
    تَأْمُنَانِ
    taʔmunāni
    يَأْمُنَانِ
    yaʔmunāni
    نَأْمُنُ
    naʔmunu
    تَأْمُنُونَ
    taʔmunūna
    يَأْمُنُونَ
    yaʔmunūna
    f تَأْمُنِينَ
    taʔmunīna
    تَأْمُنُ
    taʔmunu
    تَأْمُنَانِ
    taʔmunāni
    تَأْمُنَّ
    taʔmunna
    يَأْمُنَّ
    yaʔmunna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m آمُنَ
    ʔāmuna
    تَأْمُنَ
    taʔmuna
    يَأْمُنَ
    yaʔmuna
    نَأْمُنَ
    naʔmuna
    تَأْمُنَا
    taʔmunā
    يَأْمُنَا
    yaʔmunā
    نَأْمُنَ
    naʔmuna
    تَأْمُنُوا
    taʔmunū
    يَأْمُنُوا
    yaʔmunū
    f تَأْمُنِي
    taʔmunī
    تَأْمُنَ
    taʔmuna
    تَأْمُنَا
    taʔmunā
    تَأْمُنَّ
    taʔmunna
    يَأْمُنَّ
    yaʔmunna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m آمُنْ
    ʔāmun
    تَأْمُنْ
    taʔmun
    يَأْمُنْ
    yaʔmun
    نَأْمُنْ
    naʔmun
    تَأْمُنَا
    taʔmunā
    يَأْمُنَا
    yaʔmunā
    نَأْمُنْ
    naʔmun
    تَأْمُنُوا
    taʔmunū
    يَأْمُنُوا
    yaʔmunū
    f تَأْمُنِي
    taʔmunī
    تَأْمُنْ
    taʔmun
    تَأْمُنَا
    taʔmunā
    تَأْمُنَّ
    taʔmunna
    يَأْمُنَّ
    yaʔmunna
    imperative
    الْأَمْر
    m اُؤْمُنْ
    uʔmun
    اُؤْمُنَا
    uʔmunā
    اُؤْمُنُوا
    uʔmunū
    f اُؤْمُنِي
    uʔmunī
    اُؤْمُنَّ
    uʔmunna

    Etymology 1.2

    [edit]

    Verb

    [edit]

    أَمِنَ • (ʔamina) I (non-past يَأْمَنُ (yaʔmanu), verbal noun أَمْن (ʔamn) or أَمَان (ʔamān))

    1. to be safe from
    2. to feel secure, to feel safe from
      • 609–632 CE, Qur'an, 7:97:
        أَفَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَن يَأْتِيَهُم بَأْسُنَا بَيَاتًا وَهُمْ نَائِمُونَ
        ʔafaʔamina ʔahlu l-qurā ʔan yaʔtiyahum baʔsunā bayātan wahum nāʔimūna
        Did the people of those societies feel secure that Our punishment would not come upon them by night while they were asleep?
    3. to trust, to find reliable/trustworthy [with accusative ‘someone’ and عَلَى (ʕalā) ‘about someone/something’]
    4. to have peace of mind
    5. to entrust
      • 609–632 CE, Qur'an, 12:64:
        قَالَ هَلْ ءَامَنُكُمْ عَلَيْهِ إِلَّا كَمَآ أَمِنتُكُمْ عَلَىٰٓ أَخِيهِ مِن قَبْلُ ۖ فَٱللَّهُ خَيْرٌ حَـٰفِظًۭا ۖ وَهُوَ أَرْحَمُ ٱلرَّٰحِمِينَ
        He said, "Should I entrust you with him except [under coercion] as I entrusted you with his brother before? But Allāh is the best guardian, and He is the most merciful of the merciful."
    Conjugation
    [edit]
    Conjugation of أَمِنَ (I, sound, i ~ a, full passive, verbal nouns أَمْن, أَمَان)
    verbal noun
    الْمَصْدَر
    أَمْن, أَمَان
    ʔamn, ʔamān
    active participle
    اِسْم الْفَاعِل
    آمِن, أَمِين
    ʔāmin, ʔamīn
    passive participle
    اِسْم الْمَفْعُول
    مَأْمُون
    maʔmūn
    active voice
    الْفِعْل الْمَعْلُوم
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past indicative
    (perfect)
    الْمَاضِي
    m أَمِنْتُ
    ʔamintu
    أَمِنْتَ
    ʔaminta
    أَمِنَ
    ʔamina
    أَمِنَّا
    ʔaminnā
    أَمِنْتُمَا
    ʔamintumā
    أَمِنَا
    ʔaminā
    أَمِنَّا
    ʔaminnā
    أَمِنْتُمْ
    ʔamintum
    أَمِنُوا
    ʔaminū
    f أَمِنْتِ
    ʔaminti
    أَمِنَتْ
    ʔaminat
    أَمِنَتَا
    ʔaminatā
    أَمِنْتُنَّ
    ʔamintunna
    أَمِنَّ
    ʔaminna
    non-past indicative
    (imperfect)
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m آمَنُ
    ʔāmanu
    تَأْمَنُ
    taʔmanu
    يَأْمَنُ
    yaʔmanu
    نَأْمَنُ
    naʔmanu
    تَأْمَنَانِ
    taʔmanāni
    يَأْمَنَانِ
    yaʔmanāni
    نَأْمَنُ
    naʔmanu
    تَأْمَنُونَ
    taʔmanūna
    يَأْمَنُونَ
    yaʔmanūna
    f تَأْمَنِينَ
    taʔmanīna
    تَأْمَنُ
    taʔmanu
    تَأْمَنَانِ
    taʔmanāni
    تَأْمَنَّ
    taʔmanna
    يَأْمَنَّ
    yaʔmanna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m آمَنَ
    ʔāmana
    تَأْمَنَ
    taʔmana
    يَأْمَنَ
    yaʔmana
    نَأْمَنَ
    naʔmana
    تَأْمَنَا
    taʔmanā
    يَأْمَنَا
    yaʔmanā
    نَأْمَنَ
    naʔmana
    تَأْمَنُوا
    taʔmanū
    يَأْمَنُوا
    yaʔmanū
    f تَأْمَنِي
    taʔmanī
    تَأْمَنَ
    taʔmana
    تَأْمَنَا
    taʔmanā
    تَأْمَنَّ
    taʔmanna
    يَأْمَنَّ
    yaʔmanna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m آمَنْ
    ʔāman
    تَأْمَنْ
    taʔman
    يَأْمَنْ
    yaʔman
    نَأْمَنْ
    naʔman
    تَأْمَنَا
    taʔmanā
    يَأْمَنَا
    yaʔmanā
    نَأْمَنْ
    naʔman
    تَأْمَنُوا
    taʔmanū
    يَأْمَنُوا
    yaʔmanū
    f تَأْمَنِي
    taʔmanī
    تَأْمَنْ
    taʔman
    تَأْمَنَا
    taʔmanā
    تَأْمَنَّ
    taʔmanna
    يَأْمَنَّ
    yaʔmanna
    imperative
    الْأَمْر
    m اِئْمَنْ
    iʔman
    اِئْمَنَا
    iʔmanā
    اِئْمَنُوا
    iʔmanū
    f اِئْمَنِي
    iʔmanī
    اِئْمَنَّ
    iʔmanna
    passive voice
    الْفِعْل الْمَجْهُول
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past indicative
    (perfect)
    الْمَاضِي
    m أُمِنْتُ
    ʔumintu
    أُمِنْتَ
    ʔuminta
    أُمِنَ
    ʔumina
    أُمِنَّا
    ʔuminnā
    أُمِنْتُمَا
    ʔumintumā
    أُمِنَا
    ʔuminā
    أُمِنَّا
    ʔuminnā
    أُمِنْتُمْ
    ʔumintum
    أُمِنُوا
    ʔuminū
    f أُمِنْتِ
    ʔuminti
    أُمِنَتْ
    ʔuminat
    أُمِنَتَا
    ʔuminatā
    أُمِنْتُنَّ
    ʔumintunna
    أُمِنَّ
    ʔuminna
    non-past indicative
    (imperfect)
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أُومَنُ
    ʔūmanu
    تُؤْمَنُ
    tuʔmanu
    يُؤْمَنُ
    yuʔmanu
    نُؤْمَنُ
    nuʔmanu
    تُؤْمَنَانِ
    tuʔmanāni
    يُؤْمَنَانِ
    yuʔmanāni
    نُؤْمَنُ
    nuʔmanu
    تُؤْمَنُونَ
    tuʔmanūna
    يُؤْمَنُونَ
    yuʔmanūna
    f تُؤْمَنِينَ
    tuʔmanīna
    تُؤْمَنُ
    tuʔmanu
    تُؤْمَنَانِ
    tuʔmanāni
    تُؤْمَنَّ
    tuʔmanna
    يُؤْمَنَّ
    yuʔmanna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أُومَنَ
    ʔūmana
    تُؤْمَنَ
    tuʔmana
    يُؤْمَنَ
    yuʔmana
    نُؤْمَنَ
    nuʔmana
    تُؤْمَنَا
    tuʔmanā
    يُؤْمَنَا
    yuʔmanā
    نُؤْمَنَ
    nuʔmana
    تُؤْمَنُوا
    tuʔmanū
    يُؤْمَنُوا
    yuʔmanū
    f تُؤْمَنِي
    tuʔmanī
    تُؤْمَنَ
    tuʔmana
    تُؤْمَنَا
    tuʔmanā
    تُؤْمَنَّ
    tuʔmanna
    يُؤْمَنَّ
    yuʔmanna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أُومَنْ
    ʔūman
    تُؤْمَنْ
    tuʔman
    يُؤْمَنْ
    yuʔman
    نُؤْمَنْ
    nuʔman
    تُؤْمَنَا
    tuʔmanā
    يُؤْمَنَا
    yuʔmanā
    نُؤْمَنْ
    nuʔman
    تُؤْمَنُوا
    tuʔmanū
    يُؤْمَنُوا
    yuʔmanū
    f تُؤْمَنِي
    tuʔmanī
    تُؤْمَنْ
    tuʔman
    تُؤْمَنَا
    tuʔmanā
    تُؤْمَنَّ
    tuʔmanna
    يُؤْمَنَّ
    yuʔmanna
    Derived terms
    [edit]

    Etymology 1.3

    [edit]

    Verb

    [edit]

    أَمَّنَ • (ʔammana) II (non-past يُؤَمِّنُ (yuʔamminu), verbal noun تَأْمِين (taʔmīn))

    1. to reassure
    2. to ensure
    3. to secure
      كيف سنُؤمِّن لقمة عيشنا. ― How will we secure our livelihood?
    4. to provide
    5. to insure
    6. to entrust
    7. to say "آمِين" (ʔāmīn, “amen”)
    Conjugation
    [edit]
    Conjugation of أَمَّنَ (II, sound, full passive, verbal noun تَأْمِين)
    verbal noun
    الْمَصْدَر
    تَأْمِين
    taʔmīn
    active participle
    اِسْم الْفَاعِل
    مُؤَمِّن
    muʔammin
    passive participle
    اِسْم الْمَفْعُول
    مُؤَمَّن
    muʔamman
    active voice
    الْفِعْل الْمَعْلُوم
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past indicative
    (perfect)
    الْمَاضِي
    m أَمَّنْتُ
    ʔammantu
    أَمَّنْتَ
    ʔammanta
    أَمَّنَ
    ʔammana
    أَمَّنَّا
    ʔammannā
    أَمَّنْتُمَا
    ʔammantumā
    أَمَّنَا
    ʔammanā
    أَمَّنَّا
    ʔammannā
    أَمَّنْتُمْ
    ʔammantum
    أَمَّنُوا
    ʔammanū
    f أَمَّنْتِ
    ʔammanti
    أَمَّنَتْ
    ʔammanat
    أَمَّنَتَا
    ʔammanatā
    أَمَّنْتُنَّ
    ʔammantunna
    أَمَّنَّ
    ʔammanna
    non-past indicative
    (imperfect)
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أُؤَمِّنُ
    ʔuʔamminu
    تُؤَمِّنُ
    tuʔamminu
    يُؤَمِّنُ
    yuʔamminu
    نُؤَمِّنُ
    nuʔamminu
    تُؤَمِّنَانِ
    tuʔammināni
    يُؤَمِّنَانِ
    yuʔammināni
    نُؤَمِّنُ
    nuʔamminu
    تُؤَمِّنُونَ
    tuʔamminūna
    يُؤَمِّنُونَ
    yuʔamminūna
    f تُؤَمِّنِينَ
    tuʔamminīna
    تُؤَمِّنُ
    tuʔamminu
    تُؤَمِّنَانِ
    tuʔammināni
    تُؤَمِّنَّ
    tuʔamminna
    يُؤَمِّنَّ
    yuʔamminna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أُؤَمِّنَ
    ʔuʔammina
    تُؤَمِّنَ
    tuʔammina
    يُؤَمِّنَ
    yuʔammina
    نُؤَمِّنَ
    nuʔammina
    تُؤَمِّنَا
    tuʔamminā
    يُؤَمِّنَا
    yuʔamminā
    نُؤَمِّنَ
    nuʔammina
    تُؤَمِّنُوا
    tuʔamminū
    يُؤَمِّنُوا
    yuʔamminū
    f تُؤَمِّنِي
    tuʔamminī
    تُؤَمِّنَ
    tuʔammina
    تُؤَمِّنَا
    tuʔamminā
    تُؤَمِّنَّ
    tuʔamminna
    يُؤَمِّنَّ
    yuʔamminna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أُؤَمِّنْ
    ʔuʔammin
    تُؤَمِّنْ
    tuʔammin
    يُؤَمِّنْ
    yuʔammin
    نُؤَمِّنْ
    nuʔammin
    تُؤَمِّنَا
    tuʔamminā
    يُؤَمِّنَا
    yuʔamminā
    نُؤَمِّنْ
    nuʔammin
    تُؤَمِّنُوا
    tuʔamminū
    يُؤَمِّنُوا
    yuʔamminū
    f تُؤَمِّنِي
    tuʔamminī
    تُؤَمِّنْ
    tuʔammin
    تُؤَمِّنَا
    tuʔamminā
    تُؤَمِّنَّ
    tuʔamminna
    يُؤَمِّنَّ
    yuʔamminna
    imperative
    الْأَمْر
    m أَمِّنْ
    ʔammin
    أَمِّنَا
    ʔamminā
    أَمِّنُوا
    ʔamminū
    f أَمِّنِي
    ʔamminī
    أَمِّنَّ
    ʔamminna
    passive voice
    الْفِعْل الْمَجْهُول
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past indicative
    (perfect)
    الْمَاضِي
    m أُمِّنْتُ
    ʔummintu
    أُمِّنْتَ
    ʔumminta
    أُمِّنَ
    ʔummina
    أُمِّنَّا
    ʔumminnā
    أُمِّنْتُمَا
    ʔummintumā
    أُمِّنَا
    ʔumminā
    أُمِّنَّا
    ʔumminnā
    أُمِّنْتُمْ
    ʔummintum
    أُمِّنُوا
    ʔumminū
    f أُمِّنْتِ
    ʔumminti
    أُمِّنَتْ
    ʔumminat
    أُمِّنَتَا
    ʔumminatā
    أُمِّنْتُنَّ
    ʔummintunna
    أُمِّنَّ
    ʔumminna
    non-past indicative
    (imperfect)
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أُؤَمَّنُ
    ʔuʔammanu
    تُؤَمَّنُ
    tuʔammanu
    يُؤَمَّنُ
    yuʔammanu
    نُؤَمَّنُ
    nuʔammanu
    تُؤَمَّنَانِ
    tuʔammanāni
    يُؤَمَّنَانِ
    yuʔammanāni
    نُؤَمَّنُ
    nuʔammanu
    تُؤَمَّنُونَ
    tuʔammanūna
    يُؤَمَّنُونَ
    yuʔammanūna
    f تُؤَمَّنِينَ
    tuʔammanīna
    تُؤَمَّنُ
    tuʔammanu
    تُؤَمَّنَانِ
    tuʔammanāni
    تُؤَمَّنَّ
    tuʔammanna
    يُؤَمَّنَّ
    yuʔammanna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أُؤَمَّنَ
    ʔuʔammana
    تُؤَمَّنَ
    tuʔammana
    يُؤَمَّنَ
    yuʔammana
    نُؤَمَّنَ
    nuʔammana
    تُؤَمَّنَا
    tuʔammanā
    يُؤَمَّنَا
    yuʔammanā
    نُؤَمَّنَ
    nuʔammana
    تُؤَمَّنُوا
    tuʔammanū
    يُؤَمَّنُوا
    yuʔammanū
    f تُؤَمَّنِي
    tuʔammanī
    تُؤَمَّنَ
    tuʔammana
    تُؤَمَّنَا
    tuʔammanā
    تُؤَمَّنَّ
    tuʔammanna
    يُؤَمَّنَّ
    yuʔammanna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أُؤَمَّنْ
    ʔuʔamman
    تُؤَمَّنْ
    tuʔamman
    يُؤَمَّنْ
    yuʔamman
    نُؤَمَّنْ
    nuʔamman
    تُؤَمَّنَا
    tuʔammanā
    يُؤَمَّنَا
    yuʔammanā
    نُؤَمَّنْ
    nuʔamman
    تُؤَمَّنُوا
    tuʔammanū
    يُؤَمَّنُوا
    yuʔammanū
    f تُؤَمَّنِي
    tuʔammanī
    تُؤَمَّنْ
    tuʔamman
    تُؤَمَّنَا
    tuʔammanā
    تُؤَمَّنَّ
    tuʔammanna
    يُؤَمَّنَّ
    yuʔammanna

    Etymology 1.4

    [edit]

    Noun

    [edit]

    أَمْن • (ʔamn) m

    1. verbal noun of أَمِنَ (ʔamina) (form I)
    2. safety, security
    3. peace
    4. protection
    Declension
    [edit]
    Declension of noun أَمْن (ʔamn)
    singular basic singular triptote
    indefinite definite construct
    informal أَمْن
    ʔamn
    الْأَمْن
    al-ʔamn
    أَمْن
    ʔamn
    nominative أَمْنٌ
    ʔamnun
    الْأَمْنُ
    al-ʔamnu
    أَمْنُ
    ʔamnu
    accusative أَمْنًا
    ʔamnan
    الْأَمْنَ
    al-ʔamna
    أَمْنَ
    ʔamna
    genitive أَمْنٍ
    ʔamnin
    الْأَمْنِ
    al-ʔamni
    أَمْنِ
    ʔamni
    Descendants
    [edit]
    • → Ottoman Turkish: امن (emn)
    • → Persian: امن (amn)

    Etymology 1.5

    [edit]

    Adjective

    [edit]

    أَمِن • (ʔamin)

    1. safe, protected
      • 2017 December 28, “التايمز تكشف عن مخبأ الآلاف من إرهابيي داعش الأجانب”, in The Baghdad Post‎[1]:
        التقرير أكد، بان لقاءات مع قادة محليين سوريين، أكراد وعراقيين، أوضحت، بان هؤلاء الأجانب، لجئوا الى الصحراء في محاولة للهرب من القتل او الاعتقال الذي قد يطالهم على المناطق الحدودية، حيث وجدوا في عمق الصحاري ملاجئ امنة مؤقتة لهم، فيما يحاولون يائسين الوصول الى الحدود التركية، ومنها العودة إلى بلدانهم.
        The report affirmed that meetings with local Syrian leaders, Kurds, and Iraqis showed that these foreigners took shelter in the desert in the attempt to escape their being killed or arrested that reached out to them in the border zones where they encountered in the desert depths temporary safe shelters for them while they desperately sought the link to the Turkish borders, and with it the return to their homelands.
    Declension
    [edit]
    Declension of adjective أَمِن (ʔamin)
    singular masculine feminine
    basic singular triptote singular triptote in ـَة (-a)
    indefinite definite indefinite definite
    informal أَمِن
    ʔamin
    الْأَمِن
    al-ʔamin
    أَمِنَة
    ʔamina
    الْأَمِنَة
    al-ʔamina
    nominative أَمِنٌ
    ʔaminun
    الْأَمِنُ
    al-ʔaminu
    أَمِنَةٌ
    ʔaminatun
    الْأَمِنَةُ
    al-ʔaminatu
    accusative أَمِنًا
    ʔaminan
    الْأَمِنَ
    al-ʔamina
    أَمِنَةً
    ʔaminatan
    الْأَمِنَةَ
    al-ʔaminata
    genitive أَمِنٍ
    ʔaminin
    الْأَمِنِ
    al-ʔamini
    أَمِنَةٍ
    ʔaminatin
    الْأَمِنَةِ
    al-ʔaminati
    dual masculine feminine
    indefinite definite indefinite definite
    informal أَمِنَيْن
    ʔaminayn
    الْأَمِنَيْن
    al-ʔaminayn
    أَمِنَتَيْن
    ʔaminatayn
    الْأَمِنَتَيْن
    al-ʔaminatayn
    nominative أَمِنَانِ
    ʔamināni
    الْأَمِنَانِ
    al-ʔamināni
    أَمِنَتَانِ
    ʔaminatāni
    الْأَمِنَتَانِ
    al-ʔaminatāni
    accusative أَمِنَيْنِ
    ʔaminayni
    الْأَمِنَيْنِ
    al-ʔaminayni
    أَمِنَتَيْنِ
    ʔaminatayni
    الْأَمِنَتَيْنِ
    al-ʔaminatayni
    genitive أَمِنَيْنِ
    ʔaminayni
    الْأَمِنَيْنِ
    al-ʔaminayni
    أَمِنَتَيْنِ
    ʔaminatayni
    الْأَمِنَتَيْنِ
    al-ʔaminatayni
    plural masculine feminine
    — —
    indefinite definite indefinite definite
    informal — — — —
    nominative — — — —
    accusative — — — —
    genitive — — — —

    References

    [edit]
    • Kazimirski, Albin de Biberstein (1860), “أمن”, in Dictionnaire arabe-français contenant toutes les racines de la langue arabe, leurs dérivés, tant dans l’idiome vulgaire que dans l’idiome littéral, ainsi que les dialectes d’Alger et de Maroc‎[2] (in French), volume 1, Paris: Maisonneuve et Cie, pages 56–57
    • Wehr, Hans (1979), “أمن”, in J. Milton Cowan, editor, A Dictionary of Modern Written Arabic, 4th edition, Ithaca, NY: Spoken Language Services, →ISBN

    Etymology 2

    [edit]

    See the etymology of the corresponding lemma form.

    Verb

    [edit]

    أمن (form I)

    1. inflection of مَنَّ (manna):
      1. non-past active:
        1. أَمُنُّ (ʔamunnu) /ʔa.mun.nu/: first-person singular non-past active indicative
        2. أَمُنَّ (ʔamunna) /ʔa.mun.na/: first-person singular non-past active subjunctive/jussive
        3. أَمُنِّ (ʔamunni) /ʔa.mun.ni/: first-person singular non-past active jussive
      2. non-past passive:
        1. أُمَنُّ (ʔumannu) /ʔu.man.nu/: first-person singular non-past passive indicative
        2. أُمَنَّ (ʔumanna) /ʔu.man.na/: first-person singular non-past passive subjunctive/jussive
        3. أُمَنِّ (ʔumanni) /ʔu.man.ni/: first-person singular non-past passive jussive

    Etymology 3

    [edit]

    Verb

    [edit]

    أُمْنَ • (ʔumna) (form I) /ʔum.na/

    1. inflection of آمَ (ʔāma):
      1. third-person feminine plural past active
      2. second-person feminine plural active imperative

    Etymology 4

    [edit]

    Verb

    [edit]

    أمن (form IV)

    1. inflection of أَمْنَى (ʔamnā):
      1. أُمْنِ (ʔumni) /ʔum.ni/: first-person singular non-past active jussive
      2. أَمْنِ (ʔamni) /ʔam.ni/: second-person masculine singular active imperative

    Etymology 5

    [edit]

    Verb

    [edit]

    أَمِنْ • (ʔamin) (form I) /ʔa.min/

    1. first-person singular non-past active jussive of مَانَ (māna)

    Etymology 6

    [edit]

    Verb

    [edit]

    أمن (form I)

    1. inflection of مَنَى (manā):
      1. أَمْنِ (ʔamni) /ʔam.ni/: first-person singular non-past active jussive
      2. أُمْنَ (ʔumna) /ʔum.na/: first-person singular non-past passive jussive

    Etymology 7

    [edit]

    Verb

    [edit]

    أمن (form II)

    1. inflection of مَنَّى (mannā):
      1. أُمَنِّ (ʔumanni) /ʔu.man.ni/: first-person singular non-past active jussive
      2. أُمَنَّ (ʔumanna) /ʔu.man.na/: first-person singular non-past passive jussive

    South Levantine Arabic

    [edit]

    Etymology

    [edit]

      Inherited from Arabic أَمَّنَ (ʔammana).

      Pronunciation

      [edit]
      • IPA(key): /ʔam.man/, [ˈʔam.man]
      • Audio (al-Lidd):(file)

      Verb

      [edit]

      أمّن • (ʔamman) II (present بأمّن (biʔammen), passive participle مأمّن (mʔamman))

      1. to insure, to secure, to safeguard
        سيّارتك مأمّنة؟ ― sayyārtak mʔammane? ― Is your car insured?
        (Can we add an example for this sense?)

      Conjugation

      [edit]
      Conjugation of أمن
      singular plural
      1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
      past m أمّنت (ʔammant) أمّنت (ʔammant) أمّن (ʔamman) أمّننا (ʔammanna) أمّنتو (ʔammantu) أمّنو (ʔammanu)
      f أمّنتي (ʔammanti) أمّنت (ʔammanat)
      present m بأمّن (baʔammin) بتأمّن (bitʔammin) بأمّن (biʔammin) منأمّن (minʔammin) بتأمّنو (bitʔammnu) بأمّنو (biʔammnu)
      f بتأمّني (bitʔammni) بتأمّن (bitʔammin)
      subjunctive m اأمّن (aʔammin) تأمّن (tʔammin) يأمّن (yʔammin) نأمّن (nʔammin) تأمّنو (tʔammnu) يأمّنو (yʔammnu)
      f تأمّني (tʔammni) تأمّن (tʔammin)
      imperative m أمّن (ʔammin) أمّنو (ʔammnu)
      f أمّني (ʔammni)