શબ્દો ને સથવારે …નિકેતા વ્યાસ

સુક્કા ભીંગડા કેમ જાણે ખોતરું છુ,
રોજ નવા દરદ હુ કેમ  નોતરુ છુ!!

આમ તો સુકાયેલુ ઝાડવુ લાગુ છુ,
ઝાંઝવા ઉપર જળ શાને ચીતરુ છુ!!

આ કેવી ખાસિયત રહી છે મુજમા,
રોજ મૌન થૈ હુ કાગળમા ઉતરુ છુ!!

હરુ છુ ને ફરુ છુ ને ગગનથી ખરુ છુ,
સિતારો છુ કે ઝાંકળ? એજ સ્મરુ છુ!!

શોધવાને મથુ છુ હુ મને અરીસામા,
રોજ તોડુ છુ હુ મને આમ શાને કરુ છુ!!

આમ  તો ચાલતો રહ્યો છુ ઘુંઘરુ છુ…
પગલે પગલે  હુ ખરુ છુ કે અને ભરુ છુ

એમ જ મે કોઇ સાંજને ઝાલી હતી..
જાણે ઘુંઘટમા બેઠી એ વહાલી હતી..

સરકતો રહ્યો નયનોમા હુ એમ કે ..
જાણે સરિતા ઉમટી ને ખાલી હતી…

ઝટ રુમાલની ગાંઠ મે ખોલી નાખી,
થાપણ સપનુ, જીન્દગી ઠાલી હતી..

દરિયાનો હાથ ઝાલી હુ ચાલતો થયો
રેતીના પગલા ક્યા,લાલી લાલી હતી

શુ કહુ દોસ્તો વાત એ મારા રુદયની,
આમ તો ખાલી પણ જહોજલાલી હતી

શ્વસું છું તને નિરંતર

વહેતી હવા ક્ષણ ક્ષણ

બદલાય વાયરો તો

ખરી પડતી કણ કણ

ક્યાં રાખી છે જીવનમાં

અપેક્ષા મારી તો બે ત્રણ

ઝાંઝવાના ઝાંખર ઉગ્યાં

છાતીમાં ભલેને છે રણ

પોપચાંની હાય લાગી કાં?

વાદળાં થયાં એક એક મણ

નિકેતા …………………………   ૧૨/૧૪/૨૦૧૪

आंसुकी तरहा यूँही गीर जाते है हम..

आइनेमे परछाई से उभर जाते हे हम

ना सागर है ना मौजोकी रवानी है हम

देखलो  रेतमे भी कश्ती डुबाते है हम

मेरी आवारगी देखो तो जरा सी ही है

अश्कोसे अपने चांद को जलाते है हम

शेरो – शायरी, गझल, ये कविताए…

बहेतर नही तुमसे, यूँ बहेलाते है हम

थोडे छलक जाते है जब याद आये आप

पयमाने क्या है उसको भी शरमाते है हम

निकेता  २०१४

તારી આંખે ઉગ્યો કેમ,લીલોછમ એ શબ્દ..
મે તો વાવ્યો’તો પ્રેમ, રાતોભમ એ શબ્દ..

ગોળ હતાં વર્તુળો, ને ખારી રેખાઓ હતી,
હુ તો લાવી હતી ખોળી, ઘટનાક્રમ એ શબ્દ

થોડા થોડા ઉદાસ હતા પણ સક્ષમ હતા..
પેલા સિતારાઓ કહે, રાત માઝમ એ શબ્દ

ચાંદની રાત, ને નિશા હતી અધવચાળી
ચાંદને પડ્યો’તો વહેમ,કાળોભમ એ શબ્દ

ઘરાના કાગળ પર લખી ગયુ છે કોઈ “પ્રેમ”
સુરજે લીધી નોંધ, થયો પીળો ભ્રમ એ શબ્દ

નિકેતા  ૨૦૧૪

હાથ જરાક છાંડયો પણ એ સ્પર્શ તો મૂકતાં જાઓ
સાવ ખુલી છે હથેળી મારી ચાંદ થઇ ઝબુકતા જાઓ..

પવન મારો પાલવ લાગે યાદોની એમા ભાત.
કાજળ સંગાથે મહેંદી ભુંસી લીલીછમ મોલાત..
પગલાં ઉઠ્યાં જે પાદર સુધી એને વળાવતા જાઓ!!

હાથ જરાક છાંડયો પણ …………………………………………

જીન્દગી એટલે મેળાવડો છે ”હુ”તુ”  એના શબ્દો ..
આવે,જાય છે એવો ક્ર્મ, કેમ બદલાવશુ પ્રારબ્ધો?
આવી ગયા છો આંખ સુધી,તો રાતવાસો કરતા જાઓ!!

હાથ જરાક છાંડયો પણ……………………………………..
કદીક તો એવી અફવા ઘટે કે તમે ઉગો ને હુ આથમુ..
પાંપણને કિનારે મળવું ને હૈયાની અટારીએ ગમવું …
આપણી વચે દરિયા નદીનાં સ્નેહ છલકાવતા જાઓ!!

હાથ જરાક છાંડયો પણ………………………………..

નિકેતા ૨૦૧૪

કહી દઉં કોઈ લાગણી નથી ?

પણ એ સાચું નથી ને !

હા, છે ….

છે મને લગાવ તારા પ્રત્યે !

ઘટક ઘૂંટડે પીવાતો ગયો….

ધીરે ધીરે ઓછો થતો ગયો ….

આ ખાલીપણા નોય

ભાર લાગે છે મને ,

સગપણનો છે તુ દરિયો ..
પાંપણનો  છે ચાંદલિયો..

તારા ગાલ ઉપર ખીલેલા ખંજનો..
વહાલ ઉગ્યુ છે કે ચંદ્રમા જેવા કંગનો
મુજ આંગણ રંગ ડોલરિયો!!

પાંપણનો  છે ચાંદલિયો…………………..

મધ રુદયમા રોપી છે મે તુ મારી તુલસી..
હથેળીની સેજમા સ્વાસો પાથરુ જરકશી…
તુ દિકરી મારી સવા રુપિયો!!

પાંપણનો  છે ચાંદલિયો………………………

ઉડી ઉડીને દુર જાશે તુ એક દિ પરદેશ
દિવસો ઝાઝા છે ને તુ પરાયો છે વેશ..
તુ  આંખોનો કુમકુમ સાથીયો!!

પાંપણનો  છે ચાંદલિયો…………………….

સગપણનો છે તુ દરિયો ,
પાંપણનો  છે ચાંદલિયો….

છલાકાય નહી લાગણી એમ મળીયે
ચાલ નયનોમા અનરાધાર પલળીયે..

મોસમ નથી વરસાદની તો શુ થયુ ..
ધુમસની છે વાત ચાલ ને ઓગળીયે..

ખાલીપાના નગર જુવો કેવા બેઠા છે,
ચાલ શુન્યતાની શેરીમા રઝળીયે ….

ઝરણુ ને દરિયો શો હોય છે ફરક કહો,
એક મીઠુ એક ખારુ છે જળમા ભળીયે..

સ્મૃતિના છે પડળ ને આંખો વરણાગી,
ચાલ બરફ થઇ ફરી આઇને પીગળીયે

નિકેતા

તારા કાજળથી ભરેલા નયનમા..
સુરજ ઉગ્યો લાલચટક ખંજનમા..

તારા મદઝરતા અધરોની વચે,
એક ગઝલ હસતી જોઇ સુમનમા.

તારી રાતરાણી જેવી જુલ્ફોમા …
ગુંથ્યા છે સોળ શમણા કંગનમા

તારા કોકિલ વરણા આ ટહુકામા
મે ચાંદ પરોવ્યો છે હૈયે બંધનમા

એક કુમકુમ ગઝલ છે તારી આંખો,
દેખુ,કંકોતરી લખાઇ જાય ચમનમા

જીન્દગી હુ તારા વિશે નથી…
જોઇલે જરા ખાલી ખિસે નથી…

રોજ થાય છે અકસ્માત મારો..
ઓ પથીક તારા કિસ્સે નથી..

સુરજ થવાનુ ભાગ્ય મારુ છે ..
પ્રગટુ છુ રોજ પણ માચીસે નથી

સદનસીબે બચી નીકળુ છુ હુ,
ઉઝરડો છુ દોસ્ત,આતિશે નથી

જીવતો જ દાટયો છે તને હૈયે,
સગપણ છુ સાચુ અરીસે નથી

તારી મારી વચે આટલો કરાર છે…
મળશુ તો અજનબી પણ પ્યાર છે..

સાથે સાથે ચાલશુ તો ખાર થાશે..
દુર દુરથી મળશુ તો યે વહેવાર છે..

કેટલો બધો ફરક આપણે આકાર છે,
માત્ર દિવસ રાત છે ગગન ફરાર છે

બે લીટીઓ વચે મળી રોજ મળીએ,
આ અક્ષરો બધા તીક્ષણ ઓજાર છે..

દરદને પણ એક્વાર પ્રેમ કરી લેજો,
મરવાનુ એકવાર ક્યા વારંવાર છે

ટેરવુ ટહુકે ને સ્પર્શ ખરી પડે..
પછી આંખોમા લીલુપાન તરીપડે..

ટેહુ ટેહુ કરતા મોરલીયા બોલે
પછી મોરપીંછુ આંખથી સરી પડે..

અનરાધાર વરસે મેહુલિયો એવો,
બારે મેઘ ખાંગા યાદ અવતરી પડે..

કાગળના શહેરમા તુ ઉતરી આવે
પછી કલમની વેદના ઝરમરી પડે

એકાંતને ઓટલે બેસી વાગોળતા,
જીન્દગી જો સ્મૃતિઓ તરવરી પડે

નયને આવીને તમે કેમ છો ઉભા…
ઘડીક બેસોને, તો લાગશે શોભા…

બે’ક પળનો વિસામો હશે તો રૂડું લાગશે..
મારી શોક્ય છે આંખો તમને જોતા જાગશે.
જરાક રહેશો તો વધી જાશે મારાં મોભા!!

ઘડીક બેસોને, તો લાગશે શોભા…

જીવ્હાની સેજ ભીની છે,સુકા છે હોઠોના તટ
નાંગરી છે મારી મૌન નૌકા,બેસોને રુદયપટ ..
ઉલેચ્યો છે દરિયો ભરી ને ભરી ખોબા!!

ઘડીક બેસોને, તો લાગશે શોભા…

ગુલમહોરી સાંજ છે ને સોનેરી લાગે છે સ્મૃતિ
છમછમ વાગે પાંપણો,પગરવ કેરી છે આકૃતિ..
તારી યાદ છે કે લખુ તોભા તોભા..!!!

નયને આવીને તમે કેમ છો ઉભા…
ઘડીક બેસોને, તો લાગશે શોભા…

નિકેતા વ્યાસ ………૨૦૧૪

મે મોક્લ્યો તો વરસાદ તને યાદ છે ને?
પછી ચાતક જેવો સાદ તને યાદ છે ને?

કાગળ લખીને મે નાવ બનાવી હતી …
પછી બારે મેઘ ખાંગા તને યાદ છે ને?

સાચવી રાખ્યાં હતા ચાર પાંચ બુંદોને,
રુમાલમા ભર્યો તો વિસાદ તને યાદ છે ને?

સહેજ આંખો પલાળી, તુ ઉભી રહી આઘી..
કોરેકોરા  હતા ઉન્માંદ તને યાદ છે ને ?

પછી તો વરસાદ પણ ક્યા રહ્યો છે એવો,
આવે છે માત્ર તુ યાદ, એ તને યાદ છે ને ?

નિકેતા વ્યાસ ……………….૫/૨૬/૨૦૧૪ 

આઇના ને કહો ના તુટે આમ અટકળથી….
અમે તો ચહેરાઓ ધોયા છે મૃગજળથી…

આંખોને રાખીને બંધ જોઇ છે  દુનીયા…
અંધ કહી શકો છો મુજ ને ખુલા પડળથી..

ઘર કહો છો તો ના રાખશો દ્વાર કાચનુ …
અમે તો  રેતના માણસ મળશુ તળથી..

આંખોની ખુલ્લી હશે બારી તો પ્રસરી જાશુ…
ભલે ને પીંજરુ વાસ્યું  હોય તમે બળથી..

છે પ્રણય, ને રાખ્યો છે  પરિચય જળથી,
શીખ્યુ અમે પણ વિના જળજીવન  બાવળથી

નિકેતા વ્યાસ ………….૨૦૧૪

ના કરશો દર્પણ પર પ્રહાર કદી..,
વાગશે જો, ખુદનો આકાર કદી…

કેટલીય તિરાડો આવકારતી હશે,
ના કરશો પડ્છાયે શણગાર કદી..

આરપાર જોઇ શકો તો મળજો..
અરીસે રાખજો તમે વહેવાર કદી..

ઝંખનાઓ ભાંગી નહી શકો તમે..
આખી મુકજો ઇચ્છા બે’ક ચાર કદી..

મીટ માંડી એક વાર જરુર જોજો,
બદલાય છે ચહેરો એકાદ વાર કદી..

નિકેતા વ્યાસ …………………૨૦૧૪

યાદ એમ તુ આવે છે,
જાણે જીન્દગી મહેકાવે છે..

સાગર હોય ને રેતી જેવા સ્મરણો હોય
ક્ષણોની મુઠી ભરીને મળે, જે લવણો હોય..
તરંગો થઇ ને તું સરકાવે છે!!

યાદ એમ તુ આવે છે……………………………..

એકાંતે છતાંય તારી મહેફિલ લાગે,
છાને આવે તોયે તું સલીલ લાગે
પવન થઇને તુ બહેકાવે છે!!

યાદ એમ તુ આવે છે……………………………..

સાંભરે છે તુ જ્યારે,ઝાંકળ ભીની થાવ છુ..
ભીંજાય છે આંખો ત્યારે કાગળ જેવી નાવ છુ..
તુ વરસાદ થૈ તરસાવે છે!!

યાદ એમ તુ આવે છે,
જાણે જીન્દગી મહેકાવે છે..

નિકેતા વ્યાસ ………………..૨૦૧૪

એક આંખ ત્યાં ઢોળાયેલી મળી…
પછી રાત સાવ ચોળાયેલી મળી..

શમણુ લાશનુ લઇ પાંપણો ઉભી,
એ વાત જ કોહવાયેલી નીકળી..

નીંદરમા ચાલતી હતી એ છતાંય,
લ્યો, આંખ જ વગોવાયેલી નીકળી..

હા યાદ આવ્યુ ચર્ચા ને કારણે કરી
ભુલ ઓશીકે થી દબાયેલી નીકળી

સેજ તો પાથરી’તી શમણાઓ  થકી
પણ”નિરી” સાવ ભીંજાયેલી નીકળી…

નિકેતા વ્યાસ ……………૨૦૧૪

દરદ તો દવા છે આ પ્યારની એ દોસ્ત ..
પ્રણય તો અફવા છે યારની એ દોસ્ત..

બાકી તો બધુ જીન્દગીમા છે જ એ દોસ્ત
વાત એકાદ ઝાંઝવાના મારની એ દોસ્ત..

ચોમેર તો લીલુછમ્મ લાગે છે અહી,
પણ ચર્ચા છે સુકારા બહારની એ દોસ્ત ..

તરસ તો એક સદાબહાર ઝંખના છે,
ને વાત એક કંજુસ યારની છે એ દોસ્ત..

જીન્દગી તો એક કાગળ જેવી છે દોસ્ત,
પણ વાત એક કલાકારની છે એ દોસ્ત….

નિકેતા વ્યાસ ……………..૨૦૧૪

તારા પલકોની અધ્ધખુલી બારીમા..
સૂરજ ઉભો છે આંખો ચોળતો અટારીમા..

પરોઢીયુ ટહુકે છે આંગણ આંગણ..
બગીચો બની જાય છે ખુદ માલણ….
આ દ્રશ્ય પામવાને હુ દોડતી ક્યારીમા!!
તારા પલકોની અધ્ધખુલી બારીમા………………

સોહાગણ સોણલા પહેરીને દેખુ પિયુ..
આંખના ચંદરવે બેઠુ મારુ જોબનીયુ…
ખાખાખોળા કરુ હુ મને શોધુ પથારીમા!!
તારા પલકોની અધ્ધખુલી બારીમા……………..

તારી પાંપણોમાં મેલુ મારી થાપણ,…
ઓઢુ હુ તારા કામણ થૈને  મહેરામણ ,,,
ઘુંટડે ઘુંટ્ડે હુ પીઉ તને આંખ કિનારીમા!!
તારા પલકોની અધ્ધખુલી બારીમા…………..

નિકેતા વ્યાસ …………………૨૦૧૪

એક ગઝલ હુ લખુ છુ તારા નામે ….
શબ્દો કસુંબલ લખુ છુ તારા નામે.

ઝાંઝરી વાગે છમછમ કાગળ ગામે,
સાદ બુલબુલ લખુ છુ તારા નામે …

અક્ષરો કરે છે કલબલ સામસામે ..
મન  હલચલ લખુ છુ તારા નામે,,

ટહુકાઓ જાગે છે ટેરવે તારા જામે,
આંખો ગંગાજલ લખુ છુ તારા નામે..

જીન્દગી ઘાયલ લાગે છે તારા ધામે,
”યાદ” આંચલ લખુ છુ તારા નામે…

નિકેતા વ્યાસ ………૨૦૧૪

સાજણ તારી પલકોને કાંઠે..
ચાંદો સુરજ રમતા એક ગાંઠે…

તારા ટેરવે અમે હાલી નીકળતા..
સંગ તારે ગગન ચુમીને મળતા..
અમે નીરખતા પહોર આઠે!!

સાજણ તારી પલકોને કાંઠે…………….

તારા વેણે સાજણ મોરલીયા ટહુકે,
મધમીઠા નૈણેથી તારલીયા ઝબુકે..
ગગનીયુ ટેકવતા તારા ઠાઠે!!

સાજણ તારી પલકોને કાંઠે…………….

માણીગર મણીયારો લાવે હે ચુડલીયુ,
ભાવે ના કોઇ ભાતીગળ મન બવારીયું
શણગારીને બેઠા દલને બાજોઠે!!

સાજણ તારી પલકોને કાંઠે…………….

સાજણ તારી પલકોને કાંઠે..
ચાંદો સુરજ રમતા એક ગાંઠે…

નિકેતા વ્યાસ ……….૨૦૧૪

સાંભળ્યુ છે કે તુ પણ બહુ ગરીબ છે..
કે પછી તારો દસ્તુર પણ અજીબ છે..

આપીને હથેળીમા તુ ઢોળી નાખે છે ..
હસ્તરેખાઓને કેમ ચોળી નાખે છે..
કે પછી તારી ઇર્ષાઓ મારુ નશીબ છે!!
કે પછી તારો દસ્તુર પણ અજીબ છે…………

એક જ પુષ્પ મે માગ્યુ છે ચમનથી..
કંટકો ભરી દીધા ભલે તે દામનથી..
કે જાણુ છુ હુ તુ રાજા પણ ગરીબ છે!!
કે પછી તારો દસ્તુર પણ અજીબ છે…………

એવુ લાગે તો અડધુ મને તુ આપી દે,
દરદ જેટલુ રહ્યુ છે એટલામા માપી દે..
કે જોવુ છે મારે તુ કેટલો  કરીબ છે!!
કે પછી તારો દસ્તુર પણ અજીબ છે………….

નિકેતા વ્યાસ …………૨૦૧૪