આમ તો બાળપણથી જ અમારા ઘરમાં બધા રેડિયાના શોખીન પણ મને મારા સંઘર્ષકાળમાં રેડિયો ખૂબ કામ આવ્યો. સંઘર્ષકાળ દરમ્યાન એકમાત્ર રેડિયો સાથી અને મિત્ર બન્યો. કદાચ કુદરત મારા ભવિષ્યની તૈયારીઓ કરતી હશે કારણ કે પછી એ જ રેડિયા પર કામ કરવાની તક મળી. બધા પ્રેગનેન્સી વખતે રજા લે. પણ હું ખાસ ડ્યુટી કરતી અને દીકરીએ ત્યારથી મજાના ગીતો અને પ્રોગ્રામ્સ સાંભળેલા છે. દીકરી પણ રેડિયો સાંભળતી હોય અને નવા ગીતો કરતાં એને જૂના ગીતો વધુ ગમે અને યાદ છે.

દીકરી પણ અવારનવાર મહિનામાં એકાદવાર બાળકોના પ્રોગ્રામમાં એની કૃતિઓ રજુ કરતી રહેતી હોય છે. અને હવે તો મારું ગલુડિયું પણ રેડિયો સાંભળવાનું શોખીન બની ગયું છે. ક્યારેક ખૂબ જ યાદ રહી જાય એવા સરસ પ્રોગ્રામ રેડિયો પર આવે છે જો વિવિધ ભારતીની વાત કરું તો એક વખત હું જ સવારે ડ્યુટી પર હતી અને ઝરોખામાં (પ્રોગ્રામ ડિટેઇલ્સ) જાણ્યું કે નાટ્યતરંગમાં સાત કદમ આસમાન કી ઔર, મૂળ ગુજરાતી લેખિકા કુન્દનિકા કાપડિયા… અને ઘરે આવીને બપોરે સાંભળવાની મજા પડી ગઈ. એવી જ રીતે યયાતિ સાંભળીને એ બુક વાંચવાની ઈચ્છા થઈ હતી. થોડા સમય પહેલાં કવિ કાલિદાસની રચના માલવીકાઅગ્નિમિત્રનું નાટય રૂપાંતર સાંભળ્યું અને હમણાં દિવાળી પર ટેલિફોન પર બનેલા ગીતોની સાથે બિમલ રોયની ફિલ્મ સુજાતાની સ્ટોરી વણી લેવામાં આવી. કદાચ નાનપણમાં મેં જોઈ હશે એટલે ફિલ્મ યાદ નહતી પણ દીકરીને સાંભળવામાં ખૂબ મજા પડી. હવે તો તેને સુજાતા ફિલ્મ જોવી પણ છે. હમણાં દીકરીના ઓનલાઈન સ્કૂલના લીધે થોડા સમય માટે સવારે રેડિયો બંધ રાખવો પડતો પણ હવે મારા એકાંતમાં ફરી પાછા મારા જૂના સાથી અને મિત્ર રેડિયાને સાંભળવાની ખૂબ મજા પડે છે.

#worldradioday 📻🎙️🎧
#vagbhi✍🎤

ઘણાં સમય પછી લખી રહી છું આમ તો વાત એમ હતી કે આમીર ખાન પહેલાં મેં સોશ્યલ મીડિયામાંથી સંન્યાસ લઈ લીધો હતો પણ છેલ્લો મેસેજ મુક્યો ન હતો એટલે સારું થયું કે પાછું મન સંસાર આઈ મીન સોશ્યલ મીડિયા તરફ વળે તો સાંસારિક સંન્યાસ પૂરતું ચાલે. ખરેખર અમુક પ્રસંગો એવા બને કે જે સોશ્યલ મીડિયા પર મુકવાનું મન થઈ જાય.

બન્યું એવું કે બે ત્રણ વર્ષ પહેલાં અમારા દિકરીબેને લાયબ્રેરીમાંથી ભૂરિયો ભોટ વાંચી હતી જેની હમણાં એને પાછી યાદ આવી. દિકરીના વાંચન શોખને વશ થઈને ઓનલાઈન અને પછી શહેરના ચપ્પા ચપ્પા છાન લિયા. પણ ભૂરિયો કે મળે જ નહીં. એટલે અમારાથી શક્ય ન બન્યું તે અમારા બન્ને શાન્તા ને કહેવામાં આવ્યું. એક મારા પપ્પા અને એક મારી દીકરીના પપ્પા.

બન્ને શાન્તા એ પોતાના પ્રયાસો શરૂ કર્યા અને એક રવિવારે મારા પપ્પા ભૂરિયો ભોટ પુસ્તક લઈને આવ્યાં પણ એ માત્ર વાંચવા માટે હતી. રવિવારે બિગ બજાર પાસે નર્સરી ને શાકભાજી ને એવું ખાલી જગ્યામાં જ્યાં ભરાય છે ત્યાં ઓચિંતા પપ્પાનું ધ્યાન પડ્યું આ બુક પર. પપ્પાને તો ખરીદી જ લેવું હતું પણ દર રવિવારે ત્યાં પુસ્તકો ફ્રી માં વાંચવા માટે લઈ જવા માટેની એક સરસ પહેલ જોવા મળી અને પપ્પા ભૂરિયા ભોટ ને વાંચવા લેઈ આવ્યાં.

હવે બીજા સાન્ટા એટલે કે દિકરીના પપ્પા એ પોતાના પ્રયાસોરૂપ અમદાવાદમાં તેમના મિત્રને આ પુસ્તક શોધીને મોકલી આપવા કહ્યું અને પછી તો જે ધમાલ શરૂ થઈ. બન્યું એવું કે ભૂરિયો ભોટ આ પુસ્તક તો મળી ગઈ અને સ્પીડ પોસ્ટમાં રવાના પણ એમણે કરી દીધી પણ સ્પીડ પોસ્ટ વાળા ને અમારું એડ્રેસ ન મળતાં તે પાછી અમદાવાદ રવાના થઈ. બે ત્રણ દિવસ થયાં એટલે અમે વળી તપાસ કરાવી તો ખબર પડી કે પાછી અમદાવાદ પોસ્ટઓફિસે પહોંચી ગઈ એ બુક. બીજા દિવસે ત્યાં પોસ્ટઓફિસે પહોંચ્યા એમનાં મિત્ર તો પોસ્ટઓફિસવાળા એ પ્રકાશકને મોકલી દીધી અને પ્રકાશકે હેડઓફિસમાં. આમ, આખી દુનિયા ફરીને અંતે કાલે અમારા હાથમાં આવી “ભૂરિયો ભોટ”. અને ત્યાં સુધીમાં તો અમારા બેને ચાલુ પરીક્ષા એ પણ વાંચી લીધી હતી કારણ કે, પહેલાં શાન્તા એ જે બુક આપી હતી તે તો પાછી આપવાની હતી. ગયા રવિવારે અમે એ બુક આપવા ગયા તો ત્યાં એ લોકો પણ ક્યાંય ન જડે. ઓલો ભૂરિયો કે આવે નહીં અને આ ભૂરિયો કે જાય નહીં.

રમણલાલ સોનીની આ પુસ્તક જેટલી યાદગાર થઈ તેના કરતાં અમારા ઘરમાં બનેલો આ પ્રસંગ વધુ યાદગાર પ્રસંગ બની ગયો. જિંદગીમાં આ ભૂરિયો હવે નહીં ભુલાય.

ખાસ આભાર હિરેનભાઈનો કે એમણે દિકરીને આ પુસ્તક ગમ્મે તેમ કરીને પહોંચતી કરી અને ભેટ આપી.

બીજું કે રવિવારે આવું સરસ સેવા કાર્ય થાય છે એ ખબર ન’હતી કે કોઈપણ જાતની ફી વિના અને મુદ્દત વિના પુસ્તકો વાંચવા મળે છે. ખાસ એમને મળવાનું હજુ બાકી છે. જયારે પણ ત્યાં જઈશ ને મળીશ એની વિગતો ચોક્કસ શેર કરીશ.

છેલ્લે એટલું કે ગુજરાતી અને અમુક કલાસિક પુસ્તકો હવે સરળતાથી મળતાં નથી અને એનું પુનઃપ્રકાશન પણ થતું નથી. બાળકો અને વાંચનનો શોખ હોય એ વાંચે જ છે પણ અફસોસની વાત છે કે ગુજરાતી ભાષામાં ખાસ કરીને બાળકો માટે એટલાં પુસ્તકોનું સર્જન જ થયું નથી. આંગળીના વેઢે ગણી શકાય એટલાં બાળ સાહિત્યકારો જોવા મળે. જેના લીધે બાળકોમાં વાંચન શોખ જળવાતો નથી અને ગુજરાતી ભાષાનું વાંચન સંતોષાતું નથી.

#vagbhi✍️
#bookmemories📚

કહેવાય છે ને મનને ગમતું મળે તો ઉત્તમ અને ઈશ્વરને ગમતું મળે તો અતિઉત્તમ.

મારી લાઈફમાં પણ આવા ઘણાં અનુભવો છે જે મેં ધાર્યું હોય એના કરતાં ન ધાર્યું હોય એ વધુ ઉત્તમ પ્રકારનું મને મળ્યું હોય. પછી એ પ્રેમ હોય કે કાર્યક્ષેત્ર.

આજે એવી જ એક વાત.

મેં મારા સપનામાં પણ વિચાર્યું ન’હતું કે રેડિયો મારા જીવનનો એક અભિન્ન ભાગ હશે. હા, રેડિયોપ્રેમી મારા મમ્મી-પપ્પા જેવા નિયમિત શ્રોતા થકી રેડિયો સાંભળવાની ટેવ ખરી પણ રેડિયાના વાહક બનવાની કોઈ જ ઈચ્છા નહીં.

સંઘર્ષના સમયે પણ રેડિયો સાથી બનેલો છે. પણ ક્યારેય રેડીયોમાં શ્રોતાથી વક્તા સુધીની સફર વિશે વિચારેલું જ ન’હતું.

આ પહેલાં પણ રેડિયો સાથેનો મારો પ્રવાસ ને દાયકાના અનુભવને લખી જ ચુકી છું. પણ આ વખતે શ્રોતાઓની વાત…

રેડીયોમાં ખૂબ વિવિધતા સભર કાર્યક્રમોને શ્રોતાઓ સુધી પહોંચાડવાનો મને અવસર હંમેશા મળતો રહ્યો છે.

રેડિયોથી સ્ટુડિયો સુધી ને સ્ટુડિયોથી શ્રોતાઓ સુધી પહોંચવાની આ સફર ખૂબ જ સફળ રહી છે.

ફોન ઇન કાર્યક્રમ માટે આવેલ શ્રોતાઓના ફોનકોલ્સમાં તેઓ કેવા અનુભવો ને સમસ્યાઓ, આત્મીયતાથી શેર કરતા હોય. તેમના ગામ કે ઘેર આવવાનું નિમંત્રણ પણ અવાર નવાર મળતું રહેતું હોય.

તો પત્રોમાં આપણી પાસે ક્યારેક ફરિયાદ કરતા જોવા મળે ને ક્યારેક આપણી પ્રશંસા કરી પ્રોત્સાહિત કરતા રહે.

મેસેજમાં ખાસ “ગુડ મોર્નિંગના” મેસેજ થકી શુભેચ્છાઓ પણ પાઠવે તો ક્યારેક “થેન્ક યું ના” મેસેજ થકી આભાર પણ પ્રગટ કરે.

બપોરે 2.00 વાગ્યે તો ક્યારેક રાત્રે 11.00 વાગ્યે કાર્યક્રમ પૂરો થતાં જ ઓફિસમાં ખાસ અભિનંદન પાઠવતા ફોન આવે કે કાર્યક્રમ ખૂબ ગમ્યો.

જોયા વગર પણ માત્ર અવાજથી સ્વીકાર થઈ શકે અને માત્ર સ્વીકાર જ નહીં આત્મીયતા પણ એટલી જ અનુભવી શકાય.

રેડિયામાંથી આવતો અવાજ એટલે કે આકાશની આ વાણીનો અસ્તિત્વ સિવાય પણ સ્વીકાર થાય.

ક્યારેક આપણાં જ સગા- સંબંધી કે પછી ગામ કે ગલીના આપણને રેડિયામાં સાંભળે, ત્યારે એમને પણ આપણાં પર ગર્વ થાય.

રેડીયોના માધ્યમ થકી ઘેર ઘેર પહોંચવું એ જ આત્મ-સન્માન, આત્મતૃપ્તિ ને નિજાનંદ છે.

#worldradioday 📻🎙️🎧

#vagbhi✍️😊🙏

એ જેના લગ્ન હોય એના જ ગીત ગવાય. એવી જ રીતે ક્રિસમસના દિવસે તુલસી ના ગાણાં ન જ ગવાય, પણ દર વખતે મારી જેમ ઘણાં ને સવાલ થતો હશે કે આટલી બધી ઇનસિક્યુરિટી કેમ ? રોજ ભલે પછી તુલસીને યાદ પણ ન કરતા હોય. તારું મારું સહિયારું ને મારું મારા બાપનું આ વાત માટે વિરોધ નહીં, પણ ખોટી માનસિકતાનો વાંધો તો ઉઠે જ.

ડિસેમ્બર મહિનો જેમ અમુક માટે ખાસ હોય અને ક્રિસમસ વિકની ઉજવણીનું ખાસ મહત્વ હોય એમ અમારા ઘરમાં પણ નાનપણથી હું આવું જ મહત્વ જોતી આવું છું. કારણ કે, મારા પપ્પાનો જન્મદિવસ 25 ડિસેમ્બર અને મમ્મીનો જન્મદિવસ 30 ડિસેમ્બર. એટલે અમારે તો માનો કે ન માનો ક્રિસમસ વીક ઉજવાય જાય.

અને હવે ખાસ વાત એ કે મારા માટે તો સાન્ટા જ પહેલાં કારણ કે, ક્રિસમસ કહો કે પપ્પાનો જન્મદિવસ બન્ને સેલિબ્રેટ થઈ જાય. હું નાની હતી ત્યારથી અને હવે મારી દીકરી પણ સાન્ટા એટલે નાનું જ સમજે છે. એટલે અમારે સાન્ટા હાજરા હજુર જ છે. દરેકના જીવનમાં કોઈને કોઈ સાન્ટા તો બાન્તા આઈ મીન બન્ટા એટલે કે બનતા હૈ.

એટલે આ બધી મચમચ ભૂલી ને એ વિચારો અને ગ્રેઈટફુલ થવા જેવું છે કે આપણાં જીવનમાં આપણું સાન્ટા કોણ છે જે દરેક વિશ ને પુરી કરી આપે છે.

Merry Teri Sab Ki Christmas 🎄🎅🎁
Happy Birthday Papa & Mummy 🎂
Happy New Year 😊🆕👂

#vagbhi✍️

આમ તો પેઢીઓમાં કોઈ ખેતી કે એગ્રિકલ્ચર ક્ષેત્ર સાથે કંઈ પણ લેવાદેવા નહીં. પણ બે ત્રણ વર્ષ પહેલાં એમ જ ગાર્ડનિંગ કરવાનું મન થયું અને થોડી ઘણી કળા અને કુશળતા મેળવી.

હંમેશા મને કામ શોધતુ આવ્યું છે તેમ આકાશવાણીમાં એગ્રિકલ્ચર પ્રોગ્રામ કરવાની તક મળી એટલે કે આકાશવાણી ખેડૂત મંડળ જેમાં કૃષિ નિષ્ણાતો, તજજ્ઞો, વૈજ્ઞાનિકો તેમજ યુનિવર્સીટીના અધ્યાપકો અને આચાર્ય જેવા અધિકારીઓ સાથે વાર્તાલાપ કરવા મળ્યો. એટલે કૃષિની ડિગ્રી કે ભણ્યા વગર ઘણી રસપ્રદ અને સરસ માહિતી મેળવી જે આપ સુધી પણ થોડી પહોંચાડવાની કોશિશ કરીશ.

પહેલાં તો ખેતી અને પશુપાલન જે આપણી મુખ્ય અને પાયાની બાબત છે છતાં આપણે એના વિશે કેટલાં અજાણ છીએ એટલું જ નહીં આજે એગ્રિકલ્ચરમાં પણ કેટકેટલાય નવા સંશોધનો થતાં રહે છે. તો મગફળીની ચીક્કી, બટર એ તો સાંભળ્યું છે પણ મગફળીનું દૂધ એવું નવું નવું જાણવા પણ મળે છે. કૃષિમાં અધિકારી, અધ્યાપક કે આવિષ્કારક પણ બની શકાય.

આમ તો સામાન્ય રીતે વક્તાઓ સ્ટુડિયો પર આવતા હોય છે પણ કોરોના કાળને કારણે ટેલિફોનિક વાર્તાલાપ કરવાનો થાય છે. એક વખત પશુપાલન વિષય પર વાર્તાલાપમાં મેં જાણ્યું કે દુધાળા પશુઓ જ્યારે બચ્ચાને જન્મ આપે ત્યારે જ દૂધ આપી શકે એટલે દૂધ ઉત્પાદન માટે આ પશુઓને દર વર્ષે બચ્ચાઓને જન્મ અપાવવામાં આવે છે. અને પાછું એ દૂધ તો બચ્ચાંના નસીબમાં પણ નથી હોતું. અને આપણે બેફામ દૂધ અને દૂધની બનાવટોનો દુરુપયોગ કરીએ છીએ. આ વાત સાંભળીને બે દિવસ તો ચા દૂધ કંઈ ભાવ્યું નહીં પણ આના પરથી એક વાર્તાનો વિચાર મનમાં સ્ફુર્યો છે. જે ટૂંક સમયમાં મુકીશ.

આવું જ ખેત ઉત્પાદનોમાં પણ થાય છે. પાકની સમગ્ર પ્રક્રિયા અને માવજત એ પણ ખૂબ કસોટીપૂર્ણ કાર્ય છે. જે આહાર આપણે મેળવીએ છીએ એની પાછળ કેટલી બધી મહેનત હોય છે છતાં આપણે જાણતાં કે અજાણતા એનો કેટલો બગાડ કરતાં હોઈએ છીએ.

વિદેશોમાં અને હવે આપણાં શિક્ષણમાં એગ્રિકલ્ચર વિશે સામાન્ય જાણકારી આપવામાં આવે છે પણ એનાં વિશે કંઈ ખાસ એવાં પ્રયત્નો કરવામાં આવે છે ખરા ?? જેના લીધે બાળકોમાં અત્યારથી જ એના વિશે આત્મીયતા કેળવી શકે. મડ ડે, સોઈલ ડે, ફાર્મર્સ ડે આવું બધું કરવા પાછળનો હેતુ જાગૃતિ અને જતનનો છે. માહિતી અને કેળવણી આપવાનો છે.

આશા છે આ થોડી વાતમાં ઘણું સમજાયું હશે. વધુ મને માહિતી મળ્યે અહીં શેર કરતી રહીશ.

આભાર.

#vagbhi✍️

ચા. આમ તો સૌથી વધારે લોકપ્રિય અને જાણીતું ને માનીતું પીણું. ચા ના ફાયદા-ગેરફાયદા કે ટેવ-કુટેવની વાતોમાં પડ્યા વગર આ ચા સાથેના પ્રસંગો મારે શેર કરવા છે.

બોર્ડની પરીક્ષા વખતે મોડે સુધી જાગવા અને વહેલા ઉઠવા ચા ખૂબ કામ લાગતી. લગભગ દસેક કપ આરામથી પીવાય જતા. મોડી રાત્રે જાગી શકાય અને વહેલા ઉઠી શકાય એટલે પપ્પા ચા બનાવીને એક થર્મસમાં ચા ભરી રાખતા.

જો મારી વાત કરું તો હું ઉઠું ત્યારે પહેલાં પપ્પા ચા બનાવીને કપ તૈયાર રાખતા અને હવે પતિદેવ આ કામ કરે છે એટલે મોટાભાગે ચા બનાવવાનું ક્યારેય બહુ આવ્યું જ નથી. સાચું કહું તો બન્ને ના હાથની ચા મને ખુબ જ ગમે પણ છે. આજે પણ ક્યારેક પપ્પાને ત્યાં જઈને એમનાં હાથની ચા પીવા જાઉં છું. ચા સાથે મારું અલગ જ કનેક્શન કઈક અલગ જ જોડાણ છે એવું મને ક્યારેક લાગે. સવારમાં જીંદગીના સૌથી નજીક અને પ્રિય વ્યક્તિઓ પાસેથી પીણું મળી જાય તો જિંદગી “તાજમહલ” જેવી એકદમ “તાઝા” થઈ જાય ખરું ને !!

#vagbhi✍️

NATURE

આજે છે વર્લ્ડ એનવાયરોન્મેન્ટ ડે એટલે કે વિશ્વ પર્યાવરણ દિવસ.

આમ જોઈએ તો પર્યાવરણ, એન્વાયરોન્મેન્ટ એટલે કુદરત કે નેચર. પણ આ નેચરને આપણે કુદરતી દ્રશ્યો કે કુદરતી આફતો પુરતી સીમિત બનાવી દીધી છે. અથવા તો એમ કહીએ કે આ શબ્દ ત્યાં સુધી જ સીમિત રહી ગયો છે.

હા, ક્યારેક આપણે વાતવાતમાં કહીએ છીએ કે આનો તો નેચર જ એવો છે. એટલે કે બીજા શબ્દમાં-બીજા અર્થમાં કહીએ તો સ્વભાવ. સ્વ માં ઉદ્ભવતા ભાવ કે લાગણી એટલે સ્વભાવ. પણ આ નેચર(સ્વભાવ) આપણને નેચરલ(કુદરતી) ગમતો નથી.

“જેવા છો તેવા રહો” એવું સંભાળીએ છીએ પણ સમજતા નથી. કોઈકને બદલવાનો કે બદલાવવાનો આપણને મોકો કે તક જોઈએ છે.

સ્વભાવ જેને આપણે નેચર કહીએ છીએ. આ પણ નેચરલ એટલે કે કુદરતી જ તો છે. છતાં નેચરમાં રહીને નેચરલ આપણે બની શકતા નથી.

સ્વભાવ હોય કે વસ્તુ, કુદરત પાસેથી મળેલી આ ભેટને આપણે બદલવાની કે બહેકાવાની કોશિશ ન કરીએ તે જ બેહતર છે અને જો કુદરતમાં વિઘ્ન પડે કે પાડીએ, તો તેના પરિણામો આપણે ઘણા અંશે જાણીએ જ છીએ પછી એ કુદરતી વસ્તુઓ હોય કે સ્વભાવ.

પહેલા આપણો નેચર (સ્વભાવ) અને પછી આપણું નેચર (કુદરતી વસ્તુઓ)ની માવજત કરવી અત્યંત આવશ્યક છે.

આધુનિકતા કે વિકાસના નામે કુદરતી ભેટ ખોતા જઈએ છીએ, પછી એ નેચરલ થિંગ્સ હોય કે આપણો નેચર. કુદરત વગર આપણે આપણી જાતને કલ્પી પણ ના શકીએ. કહેવાય છે આપણું શરીર પણ પંચ તત્વોથી બનેલું છે . હવે આપણે વિચારવાનું છે કે કુદરત સાથે નવીનતાઓ સમાવેશ-સંગમ કરવાનો છે કે કુદરતને ભૂલીને માત્ર નવીનતા(કૃત્રિમ) જ સ્વીકારવાનું છે ?

બીજા પર દોષના ટોપલા દેવાની આપણને જાણે આદત પડી ગઈ છે, ઘણી વખત સંભાળવા મળે કે બીજા લોકો પર્યાવરણને નુકસાન પહોચાડે છે. પણ આ બીજા એટલે કોણ વળી ??? બીજું એ કે જે દર વર્ષે જે કોઈ પણ સરકાર આજે વૃક્ષો વાવીને દિવસ ઉજવે છે… તે જ સરકારીતંત્ર રોડ વધારવા કે અમુક સંજોગોમાં વૃક્ષો કાપતા જોવા મળશે. અન્ય કોઈ ઉકેલ શોધશે ખરા ? તો સૌથી પહેલા તો સરકારીતંત્ર જ જવાબદાર અને બીજા આપણે કે એ કામને શું કામ રોકી શકતા નથી ?

દર વર્ષે માત્ર એક દિવસ જાગૃતતા દાખવવાના બદલે આપણા નેચરમાં (સ્વભાવ) જો હશે ને આવશે તો આ એક દિવસ જાગૃતતા માટે નહિ પણ ઉજવણી સ્વરૂપ ઉજવાશે.

કોઈ પણ દિવસની ઉજવણી જાગૃતતા માટે નહિ પણ પ્રસંગ સ્વરૂપે ઉજવાય, તો કેવું ???
કુદરત એનું કામ કરે જ છે, બસ આપણે થોડું ચૂકી ગયા છીએ. તો માત્ર આજે એક દિવસ જ નહિ, પણ આજથી જ શરુ કરીએ પર્યાવરણને-કુદરતને બચાવવાનો પ્રયાસ… તેમ છતાં કુદરતનું સંવર્ધન ન કરી શકીએ તો કઈ નહિ, પણ નુકસાન તો ન જ પહોચાડીએ બસ, એક એવો સંકલ્પ કરીએ.

નેચર(કુદરત/સ્વભાવ) ડે મુબારક….

નોંધ – કોઈએ પર્સનલ થવું નહિ.. આ મારી કે તમારી વાત નથી.. આ બધાની વાત છે. આસપાસ નજર નાખતા અમુક મુદ્દા પર લખવું, વાંચવું, વહેચવું ને સમજવું ગમે માત્ર એટલે જ.

વાગ્ભિ

Read my thoughts on YourQuote app at https://www.yourquote.in/vagbhi-oy40/quotes/13th-february-2z0zt

આજે છે “Author’s Day”. હા, વાંચન પહેલાં મારુ પહેલું પેશન શરૂ થયું લેખનનું. કોલેજ પૂર્ણ કરીને સૌથી પહેલો વિચાર આવ્યો એ હતો લેખન કરવાનો. જ્યારે જર્નાલીઝમમાં જોડાઈ ત્યારે મને કહેવામાં આવ્યું કે લેખન અને પત્રકારત્વને કંઈ જ લેવાદેવા નહીં, પણ જો પત્રકારત્વનો ઇતિહાસ જોઈએ તો બન્ને એક બીજાના પૂરક છે એમ કહી શકાય. હા, એ વાત અલગ છે કે આજનાં સમયમાં કંઈ લાગતું વળગતું નથી. પણ ઝવેરચંદ મેઘાણી હોય, નર્મદ હોય કે ગાંધીજી. દરેકના લખાણમાં પત્રકારત્વ અને લેખકનો સમન્વય જોવા મળે.

હવે બીજો પડાવ આવ્યો વાંચનનો. જ્યારથી વાંચનનો શોખ વિકસાવ્યો ત્યારથી લઈ આજ સુધી દરેક લેખક પાસેથી કંઈક ને કંઇક જાણવા, શીખવા ને સમજવા મળ્યું છે એટલે એમાંથી સૌથી વધુ ગમતાં લેખક કહેવા અતિ મુશ્કેલ છે. પણ હા, હું માનું છું કે જે પુસ્તક વારંવાર વાંચવી ગમે અને આપણને વાંચન માટે પકડી રાખે એ પુસ્તકના લેખક સૌથી પ્રિય કહી શકાય. વળી, ભાષા, વિષય અને કેટેગરી મુજબ લેખકોમાં પણ ઘણાં પ્રિય હોય શકે. ખરું ને!!

#vagbhi✍️

થોડા વર્ષો પહેલાં રેડિયો પર પુસ્તક દિવસ ઉજવ્યો હતો, પુસ્તકો પર બનેલી ફિલ્મોના ગીતો… અહીં રેકોર્ડિંગ તો શક્ય નથી, પણ થોડું લખાણ શેર કરું છું.

આજનો દિવસ વિશ્વ પુસ્તક દિવસ તરીકે ઉજવાય છે, સાથે સાથે મહાન સર્જક શેક્સપિયરની યાદમાં ઉજવાય છે. યુનેસ્કો દ્વારા રીડિંગ,પબ્લીશીંગ તથા કોપીરાઈટના પ્રચાર હેતુ આ દિવસની ઉજવણી થાય છે.

જેમ શરીરને શક્તિ માટે ખોરાક અને સ્વસ્થ રહેવા માટે વ્યાયામની જરૂર પડે છે તેમ મન અને મગજને ઉર્જાવાન ને શાંત રાખવા માટે વાંચન- લેખનની જરૂર પડે છે અને પુસ્તકોથી ઉત્તમ બીજુ શું હોઈ શકે ??

કોઈપણ જાતનું વાંચન જેને વાંચવાની મજા આવે, ગમે એ પુસ્તક વાંચી શકાય.
દરેકની અલગ પસંદ હોય, કોઈ કલ્પના વિહારમાં કવિતા કે ગઝલ વાંચવાના શોખીન હોય, તો કોઈને ગમે માહિતી તો કોઈને રસપ્રદ વાર્તા. કોઈને ગમે હિસ્ટ્રી તો કોઈને ગમે મિસ્ટ્રી. કોઈને પ્રેરણાત્મક પુસ્તક તો કોઈને સેલ્ફ હેલ્પ હેલ્પફુલ બને.

“પુસ્તકથી વિશેષ કોઈ મિત્ર નથી” એવું કહેવાય છે અને કેમ ન હોય !! દરેક પુસ્તક કંઇક ને કંઈક પ્રેરણા કે શીખ આપે જ છે.

આજે ટેક્નોલોજીની દુનિયામાં ઇબુક્સ અને ઓડિયોબુક પણ વધુ પ્રચલિત બનતી જાય છે ત્યાં વાંચનના ક્ષેત્રને વિકસાવવું વધુ સરળ અને સુગમ્ય બનતું જાય છે.

અમુક પુસ્તકોની કથા પટકથાથી પ્રેરાઈને ઘણાં ફિલ્મ સર્જકોએ તેમના પર ફિલ્મો બનાવી. અને ઘણાં એવા દર્શકો પણ હશે જેમણે ફિલ્મો જોયા પછી પુસ્તકો વાંચી હોય. એટલે કે લેખન-વાંચનનું દ્રશ્ય-શ્રાવ્ય સાથે કેવું સંયોજન !!

ગોવર્ધનરામ ત્રિપાઠી લિખિત ગુજરાતી નવલકથા પરથી ફિલ્મ બની “સરસ્વતીચંદ્ર.”
દેવઆનંદને આર.કે.નારાયણની નોવેલ ગાઈડ એટલી ગમી કે તેમણે બનાવી ફિલ્મ “ગાઈડ.”
વિશાલ ભારદ્વાજે શેક્સપિયરની “ઓથેલો પરથી ઓમકારા”, “મેકબેથ પરથી મકબુલ”, “હેમલેટ પરથી હૈદર” અને રસ્કિન બોન્ડની શોર્ટ સ્ટોરીઝ પરથી “સાત ખૂન માફ” અને “ધ બ્લ્યુ અમબ્રેલા” જેવી ફિલ્મો બનાવી.
ચેતન ભગતની પુસ્તકો પરથી પણ “હેલ્લો, કાયપો છે, 2 સ્ટેટ્સ, હાફ ગર્લફ્રેન્ડ” ફિલ્મો બની છે.

આ સિવાય પણ ઘણી ફિલ્મો બંદીની, સુજાતા, ચિતચોર, આનંદમઠ, દેવદાસ, સ્વામી, કાજલ, તેરે મેરે સપને, ગુમનામ, સાંવરિયા, લૂંટરા, ગબન, પરિણીતા, પિંજર, રેવા જેવી અનેક ફિલ્મો બની છે અને બનતી રહે.

પુસ્તકોને બોલતી કરવાનો શ્રેય આ ફિલ્મ સર્જકોને જાય છે જેમણે પુસ્તકો પરથી ફિલ્મો બનાવી અને સારા દર્શક, સારા વાંચન તરફ વળે એ પણ જરૂરી.

happy reading📚

#વિશ્વપુસ્તકદિવસ
#vagbhi✍️