પુરબહારમાં

પુરબહારમાં
River of Sabrmati - Click - Pravin Shrimali -2River of Sabrmati -click- Parvin ShrimaliSwiming - click-Pravin Shrimali

વરસાદ પણ હવે છે પુરબહારમાં
ચૌમાસુ જામ્યું, હવે છે પુરબહારમાં

ઝાપટમાં તેની, ઘરને બેઘર
નાથ ને અનાથ કરે છે પુરબહારમાં

ઝડી વરસાવે છે કે કહેર
ઘુઘવાટા બંધ જળે છે પુરબહારમાં

પ્રિ-પ્લાન ને વરતારાં પડ્યા ઊંધા
જિંદગીઓ તણાયે છે પુરબહારમાં

ઈબોલએ નોંધાવી છે એન્ટ્રી
ગંદકી ને રોગચાળો ફાલ્યે છે પુરબહારમાં

                    - પ્રવિણ કે.શ્રીમાળી

(બધી તસ્વીરો ; પ્રવિણ કે.શ્રીમાળી દ્વારા કલિક)

સાદ પાડે છે વસંતનો

150220131052

       (My mobile click at Bhavna Farm, Patadi – Gujarat)

સાદ પાડે છે વસંતનો

શહેરની શેરીઓમાં નહી, ફલેટનાં કૂંડાઓમાં સાદ પાડે છે વસંતનો

ફલેટની બારીએથી ડોકાતી વેલ મુઝવણોમાં સાદ પાડે છે વસંતનો,

‘ન જાણે કહાં ગયે વૉ દિન’ ના ગીત ગનગન્નતા સૂકાં ઝાડ

તાપણાં નો શિકાર બની, ગુગળામણોમાં સાદ પાડે છે વસંતનો,

ખુલ્લી જગાઓમાં ઊગ્યાં છે વન ક્રોંકીટના

પનારો લઈશું કયાં? ઝાડવાં એ મુઝવણોમાં સાદ પાડે છે વસંતનો,

‘પ્રવિણ’ ફેશબુક ખોલીને વાંચી વધામણી વસંતની

આ ટેબ ને કોમ્પ્યુટર ડિસ્પલેના ચિત્રોમાં સાદ પાડે છે વસંતનો

-પ્રવિણ કે.શ્રીમાળી

વરસતો નથી

વરસતો નથી
</a

ગોરંભાઈ છે ને વરસતો નથી
ઘેરાઈ છે ને વરસતો નથી

પળભર ની આશા લિશોટા વીજળીના
ચમકાઈ છે ને વરસતો નથી

રેઈન કોટ, છત્રી ને નેવાં સજાવી રાખ્યાં
ગડગડાઈ છે ને વરસતો નથી

સૂકી ધરા, સૂકી સીમ ને સૂકી
વગડાઈ છે ને વરસતો નથી

હવે તાતની આંખોના નેજવાં વરસ્યાં
મંડરાઈ છે ને વરસતો નથી

-પ્રવિણ કે.શ્રીમાળી

ગુજરાતી સાહિત્યમાં ખરી પડયો એક સિતારો

ગુજરાતી સાહિત્યમાં ખરી પડયો એક સિતારો
માનનીય સાહિત્યકાર, કવિ શ્રી સુરેશ દલાલ ના અવસાનના સમાચાર સાંભળ્યા અને ખુબ જ દુઃખ થયું, એક ઔર કૃષ્ણ ભકત તેમની શરણમાં શબ્દની સૂરાવેલિ સુણાવીને ચાલ્યા ગયા. મીરાંબાઈ, નરસિંહ મહેતા, નાનાલાલ, દલપત, રહિમ, સુરદાસ, મંકરદ દવે પછી જો કોઈએ કૃષ્ણ ભકિત કાવ્ય કે ગીતના રચિયતા આજના યુગમાં હોય તો તે સ્વ શ્રી સુરેશ મહેતા જ હતા. તેમની રચનાઓ એટલે કે લીલી લીલી લહેરાતી વનરાઈ. શબ્દ જાણે વાંસળીમાંથી વહેતો સુર. તેમના કોઈ પણ પ્રવચન હોય, તેમાં કૃષ્ણ, મીરાંબાઈ, ઓશો રજનીશ કે સત્ય શ્રીસાંઈબાબા ની વાત કે ઉદાહરણ અચૂક સાંભળવાં મળે જ.

તેમને ઉત્તમ કાવ્યો, ગીતો અને લેખોનો સુશોભિત પુષ્પગુચ્છ આપ્યો છે તો સાથે સાથે વિચારપ્રેરક નિબંધોની ‘ઝલક’ પણ આપી છે.ગદ્ય-પદ્યના ઉત્તમ સંપાદનો તેમણે આપણને આપ્યા છે. તેમની દૈનિક અખબારો ની રવિવાર પુર્તિમાં આવતી કોલમ “મારી બારીએથી” હજુ પણ વાંચવી ગમે છે.તેઓ સાચા અર્થમાં ગુજરાતી સાહિત્યના ભીષ્મ પિતામહ હતા. ગુજરાતી સાહિત્ય ને ન પુરી શકાય તેવી આ ખોટ છે!!ગુજરાતી સાહિત્યમાં એક કળાયેલો મોરલો પોતાનો ટહુકો ગુંજતો કરીને ચાલ્યો ગયો છે પણ તેનો ટહુકો વાચકોના દિલમાં સદા ટહુકતો રહેશે.

ભગવાન સ્વર્ગસ્થના આત્માને શાંતિ આપે અને તેમના પરિવારને આ આવી પડેલ દુઃખને સહન કરવાની શકિતપ્રભુ આપે તેવી પ્રાર્થના સહ દિલથી શ્રદ્ધાજંલિ.

શિયાળો

(મારું આ કાવ્ય ઉત્તર ગુજરાતનાં દૈનિક અખબાર “રખેવાળ” માં પ્રકાશિત થઈ ચૂકેલ છે.)

શિયાળો

હવા થઈ ભારે ને થીજી ગયો શિયાળો
શીતળ લહેરીએ લહેરાઈ ગયો શિયાળો

પહોં ફાટતાં પંખીના કલરવે ગાયો શિયાળો
હુંફાળી સેજમાંથી આળસ મરડી ઊઠયો શિયાળો

ઊંચા ઓટલે, કૂણાં તડકે બેઠયો શિયાળો
હાંફી ને હુંફાળી ચાદરમાં લપટાયો શિયાળો

ગુલાબી સાંજે નવોઢા જેમ શરમાયો શિયાળો
ઘુંઘટો તાંણ્યો રાતે, જગ, જળ, વાયુ ને થંભી ગયો શિયાળો

તાંપણે તપ્યો તોય હાડે ધ્રુજતો ઠૂંઠવાયો શિયાળો
કડે-ધડે તંદુરસ્તી નું ભાંથું બાંધી ગયો શિયાળો

– પ્રવિણ કે.શ્રીમાળી

(મારું આ કાવ્ય ઉત્તર ગુજરાતનાં દૈનિક અખબાર “રખેવાળ” માં પ્રકાશિત થઈ ચૂકેલ છે.)

ધરી દઉં!

( મારી આ ગઝલ ઉ.ગુજરાતના લોકપ્રિય દૈનિક અખબાર “રખેવાળ” માં તા.૦૪.૦૩.૨૦૦૨ માં તેની પૂર્તિ માં પ્રકાશિત થયેલ)

2408535634_f9953a5dbf

ધરી દઉં!

લાવ તારી આંખોને સપનાઓથી ભરી દઉં!
તારું પ્રતિબિંબ જોવા માંગને દિલનો આયનો ધરી દઉં!

ખૂબ દોડી છે જિંદગી તારી,
લાવ તારા થાકેલાં દિલને મારી હૂંફનો વિશ્રામો ધરી દઉં!

ખાલીપામાં હર માનવી ઝૂરે છે સનમ
લાવ તારા ખાલીપાને મારી લાગણીથી ભરી દઉં!

કહે છે હર માનવી પ્રેમમાં બને છે આંધળો
લાવ તારા અંધાપાને મારી આંખોની રોશનીથી ભરી દઉં!

મોરના આંસુ પી’શે ઢેલ, સનમ!,
લાવ તારા આંસુને ખુશીનો સાગર ધરી દઉં!

વરમાળાના બંધને બંધાય છે હર માનવી
લાવ તારા ગળાને મારા હૈયાંનો હાર ધરી દઉં!

સપ્તપદીના ફેરા ફરે બધાં, પછી પૂરા કરે કોણ?
લાવ તારી હર આરઝુના હું ફેરા ફરી દઉં!

પ્રિયતમાની ખુશીની માંગ ભરે છે હર માનવી
લાવ તારી માંગને ખુશીનાં હર રંગથી ભરી દઉં!

‘પ્રવિણ’ તમારા હર અરમાન પૂરાં કરશે, સનમ!
લાવ તારો હાથ ને મૂક માથે, ફોક જાય વચન તો જાન ધરી દઉં!
Continue reading “ધરી દઉં!” →

ખરી લાગણી

ખરી લાગણી

જિસ્મ અલગ ને રુહ એક લાગે, તે ખરી લાગણી
વલોવાઈએ અમે અને વિહવળ બનો તમે, તે ખરી લાગણી

ઘણાં સોપાનો સર કરી પહોંચ્યાં છીએ ઊંચાઈએ
ત્યાંથી પણ નજર અમારા સુધી પહોંચે , તે ખરી લાગણી

પ્રેમ છે ઘણો તમ પર, પણ અવળ ચંડાઈ તમારી નડે
હજાર અવગુણો ભૂલી એક ગુણે ઓવારી જઈએ, તે ખરી લાગણી

નજીક હોઈએ ને પરસ્પર ઘુરકીયાં કરીએ
દૂર હોઈએ ને યાદ સતત સતાવે, તે ખરી લાગણી

કદીક યાદો ના ખંડેરમાં આંટો મારી આવો
ને કરો વહાલ પ્રસંગ ના અવશેષો ને , તે ખરી લાગણી

પ્રિયજન ને બંધન નાં પિંજર માં પૂરવું શાંને?
મુકત આકાશ માં ઉડવાની મુકિત એ, તે ખરી લાગણી

છાને ખુણે ઝીણું-ઝીણું કંઈક બહાર આવવા મથે
હોઠે આવે, તે પહેલાં આંખો જ જતાવે, તે ખરી લાગણી

તરફડાટ જળ વિના મીન નો, વિલાપ મુરઝતી વેલનો
ને ઝુરાપો સારસનો, થાય બે હાલ એકબીજા વિને, તે ખરી લાગણી

દેહ તો રોજ ગુંથાઈ અરસ-પરસ
મનનાં મણકાં ગુંથાય એકતારે , તે ખરી લાગણી

તન-મન-ધન વારીએ તમ પર એવાકે
કદીક મોત આવે એમનૂં ને જાત ધરીએ આપણે, તે ખરી લાગણી

-પ્રવિણ કે.શ્રીમાળી

મરી પરવારી

મરી પરવારી

ખુરશી ની ખેંચતાણી ને સત્તાની સાંઠમારી છે
હડીયો કાઢતી મોંઘવારી ની હાડમારી છે

આંતક ને આતમ નો આલમ છે
બંદુક ની ગોળીએ વીંદ્યાતી ચીસોની ચિત્કારી છે

લાશો ના ઢગ ખડકી દેવાય છે, દેશનો ટુકડો લેવા
સુલેહથી સુલઝાવાની નાપાકની કયાં સમજદારી છે

નૌકરી ની શોદ્યમાં ભટકે છે દરબદર બેકારો
શનિ ની બેઠી પનોતીની સાડાબારી છે

ટેબલે – ટેબલે છે લાગવગશાહી
લાંચિયાઓની તાનાશાહી ની અમલદારી છે

કમર તોડતાં નિત્ય નવા વેરા ન કરવેરા
અમલદારો ને રાજકારણઓની દિવાળી પરભારી છે

ભૂખમરો ને દારુણ ગરીબીની દબાતી ચીસ
પણ બહેરાકાન ને જાડી ચામડીની અલગારી છે

દ્યૂણતી અંદ્યશ્રદ્વા ને વસ્તીનો વિસ્ફોટ
ભભૂકી ઊઠે તેવી સમસ્યઓની ચિનગારી છે

હાથ પર હાથ રાખી ઠાલા વચનો નો બેઠો બાદશાહ
તેને કટકી ને કૌભાંડોથી ભરી દીદ્યી આલમારી છે

‘પ્રવિણ’ ટેવાઈ ગયા જીવવાનું ઉછીના શ્વાસ લઈને
તેથી જ ખમીર ને ખુમારી લોકો માં મરી પરવારી છે

– પ્રવિણ કે.શ્રીમાળી

જરીક-જરીક – એક ગઝલ

hindu-marriage

જરીક-જરીક – એક ગઝલ

બંધ મુઠીમાંથી રેત સમયની સરકતી જરીક-જરીક
દિલમાં એકાંત કિનારે ભરતી સરકતી જરીક-જરીક

એના ઘરનાં બારસાખે કંકુવર્ણા થાપા જોતો
પાંખો ફફડાવતી સ્મૃતિ સરવળતી જરીક-જરીક

તળાવની પાળે, ખેતરને શેઢે સારસ બેલડી ને જોતો
તે મારી ‘ચાહત’ ને થઈ’તી સમજતી જરીક-જરીક

ત્યાં તો ઢોલ ધ્રબુકયાં ને રેલાયા શરણાઈનાં સુર
મેં સાંભળીતી માર જ દિલની ચીસ તરડાતી જરીક-જરીક

વચ્ચે તે મળતાં પૂછયું’તું, ‘હું હજી યાદ છું તને?’
મોં ચઢાવી ને દબાતે સાદે કહેતી જરીક-જરીક

પુંઠ ફેરવી ને તે ઉતાવળી ચાલતી થઈ’તી
પણ મેં જોઈ’તી તેની આંખોને ભીની થતી જરીક-જરીક

– પ્રવિણ કે.શ્રીમાળી