તારી નજરના તોરમાં જીવી ગયો. 
તારા સ્મરણના પ્હોરમાં જીવી ગયો.

કંઇ કેટલાયે શોરમાં જીવી ગયો. 

જાણે કયાં કયાં દોરમાં જીવી ગયો.
કમખા તણા એ મોરમાં જીવી ગયો. 

એ ઓઢણી ની કોરમાં જીવી ગયો. 

હું અંશ છું શ્રધ્ધા તણો તેથી જ તો, 

શબરી તણા હું બોરમાં જીવી ગયો

સો સો સલામી એ રબારી ભાઇને, 

જે દૂધ કાજે ઢોરમાં જીવી ગયો.

નજરથી નજરને મિલાવીને જોશુ.
હ્રદયથી હ્રદયને લગાવીને જોશુ.

બધાયે રિવાજો ફગાવીને જોશુ
સનમને સનમથી બચાવીને જોશુ

સદાઓ નડી છે અદાઓ નડી છે.
લટોની એ કાળી ઘટાઓ નડી છે.

ઘડી બે ઘડીની મજાઓ નડી છે.
તમારા નગરની હવાઓ નડી છે.

તમોને નડી છે ખતાઓ તમારી,
અમોને અમારી જફાઓ નડી છે.

જો કારણ જણાવું અમારી દશાનું
દુવાઓ નડી છે દવાઓ નડી છે.

ફળી છે તને બેવફાઈ હંમેશા ,
અહીં’ઇશ્ક’ને તો વફાઓ નડી છે

03/05/2000માં એક અછાંદસ લખેલું જે આપણી સમક્ષ મૂકી રહ્યો છું

હોઠ પરનું સ્મિત ગાયબ થઇ જાય છે,

દિલ ચડે છે તારા વિચારોના રવાડે,

દુનિયાની હાજરી વિસરી જવાય છે.

ભીડમાં પણ એક્લો બની જાઉં છું અને

આંખમાં એકલતા કણસ્યા કરે છે ,

પાંપણો આંસુ સાથે સાથે દોસ્તી કરી લે છે.

આંખની કીકીઓ ટગર…ટગર…તને શોધ્યા કરે છે.

મારી બધીક્રિયાઓ અટકી જાય છે.

જાણે સમય પણ થંભી જાય છે.

છાતીમાં ડૂમો ભરાઈ જાય છે,

આવું તે તારી યાદનું વાવાઝોડું ફૂંકાય છે..

ના વધુ સાચવે છે ના કમ સાચવે છે
મહોબત તણોએ ભરમ સાચવે છે

હતો જ્યાં હૃદયમાં સદા વાસ એનો ,
હવે ‘ઇશ્ક’ દિલમાં જખમ સાચવે છે .